Chyba wszyscy bez wyjątku (razem ze mną) jaraja sie tej jesieni głównie pierwszym długogrającym albumem Johna Robertsa. Jednak dla mnie ta jesien ma jeszce jednego bohatera. Chyba nawet większego niż ten pierwszy...
Mowa o włoskim producencie Donato Dozzym, który po wydaniu kilkunastu singli dla takich labeli jak Orange Groove, Curle czy Mule zdecydował się wreszcie na opublikowanie pierwszego długogrającego albumu zatytułowanego K . Sam zacząłem jarac sie jego twórczościa dzieki blogowi mnmlssgs, na ktorym to co jakis czas jest wyslawiany pod niebiosa. Nie sa to pochawly bezpodstawne bo moim zdaniem kazdy kawalek czy miks wychodzacy spod jego reki to dzielo sztuki. Sparwdzcie chocby ten, pierwszy z brzegu set... Az dziw bierze, ze jest on tak niedocenionym, a razcej mało znanym producentem.
Ale wracajmy do albumu, bo bo jest do czego. To co proponuje na nim Donato Dozzy to stale pulsujące, glebokie i spokojne, ale jednoczesnie taneczne połączenie ambientu, dubu, dub techno i techno. Jest to ten rodzaj albumu, ktory pozwala na calkowite zatopienie sie w muzyce i nawet moj ojciec slyszac go nie kaze mi sciszyc. Dodajac do samego albumu fakt w jaki sposób Dozzy potrafi zabawiac ludzi zgromadzonych na jego live actach sprawia, ze z trzeba go umiescic w samej czalowce wspolczenej elektroniki. Marze juz o tym aby w przyszlym roku zawitac do Japonii na kolejna 11 juz edycje festiwalu Labirynth, moim zdaniem najciekawszego festiwalu muzyki elektronicznej na swiecie. Jedna z gwiazd jest znana juz teraz- jest nia Donato Dozzy.
Mówią, że tylko dwie rzeczy sa w życiu pewne- śmierć i podatki. Ja do tego duetu dodam jeszcze jedną- krakowski Unsound Festival.Jak co roku do Krakowa zjeżdżają się fani szeroko pojetej muzyki elektronicznej z całej Polski i wielu zakątków świata, alby zobaczyc i posłuchać w jednym miejscu i jednego dnia tak różniących się od siebie artystów jak dajmy na to Goblin i James Blake. Z racji tego, że festiwal się już skończył czas na podsumowanie. Tym bardziej, że był to mój 4 i niestety najlepszy Unsound w karierze…
Czwartek- bezkompromisowa obsuwa
Tak jak było to w latach poprzednich tak i w tym zdecydowałem się na zakup karnetu weekendowego. Nie to żebym dyskrecjonował Shining czy Mice Parade, ale słuchanie tego typu muzyki po prostu nie sprawia mi wielkiej przyjemnośći. Dla mnie Unsound zaczyna się zawsze w czwartek, od dwóch lat w Kościele św. Katarzyny.
Na pierwszy ogień poszedł TimHecker, który w genialny sposób wykorzystał możliwości nagłośninia oraz czar miejsca, grając znakomity, jednak nieco zbyt krótki koncert. Dobrze było zamknąć oczy i odpłynąć w siną dal, powracając na ziemię w momentach gdy zastanawiałem się czy witraże w kościele wytrzymają napór fal dźwiękowych. W porowniu z wystepem Heckera zeszloroczny koncert Biosphere musze uzac za jeszcze wieksza nude.
Zaraz po Heckerze na scenę wyszedł duet Wildbirds & Peacedrums grający muzykę jakże różną od tego co było dane słychszeć jeszcze chwilę wcześniej. Ten przeskok sprawił, że dwa pierwsze kawałki brzmiały dla mnie znakomicie, ale od momentu gdy na scenie pojawił się chór zrobiło się lekko nudnawo. Może było by ciekawiej gdybym nie siedział za głośnikami i miał możliwość oglądać szamańskie tańce wokalistki…
Po wyjściu z kościoła szybki bifor i do Fabryki. Hedonista ze mnie więc od intelektualnych uniesień przy ambiencie, wolę się gibać przy cieżkich dźwiękach. Tym bardzie, że czekały mnie koncerty artystów na których bardzo, ale to bardzo liczyłem czyli Demdike Stare i Lindstroma. Na początek jednak swoim setem uraczył gościOneohtrix Point Never Nie bardzo wiem co mogę o jego występie napisać, bo przez swoje spoźnienie widziałem tylko 5 minut. Ale chyba nie żałuję…
Następnie na scenę weszli zaczapeczkowani panowie z Jigoku. Powiem szczerze, że nie wiedziałem czego się po nich spodziewac, bo nigdy wcześniej ich nie słyszałem. I dobrze… Bez żadnych oczekiwań w umyśle dałem się zabrać w podróż z muzycznego nieba do piekłą i z powrotem. Cieżo jednoznacznie okreslić co Jigoku grali, bo w ich przemyślanym od pierwszej do ostatniej minuty secie było wszystko : od techno, przez dub po drony (Daft Punk na końcu !?). Wspaniałe było to uczucie widzieć ludzi, którzy z każdą minuta bawią się coraz bardziej i bardziej. No i do tego znakomite wizualizacje.
Potem krótka przerwa i występ jednej największych gwiazd festiwalu czyli Dedike Stare. Tu sytacja wyglądała już inaczej bo jestem ich wiernym fanem więc oczekiwania miałem naprawdę wielkie. I nie zawiadłem się, choć na początku czułem pewien niedosyt… Koncert DS mógły moim zdaniem być opatrzony tytułem „Ważne jest aby łapać króliczka, a nie żeby go złapać”. Za każdym razem kiedy wydaławło mi się, że za sekundę przyjdzie pierdolnięcie, wybuch basu i dzikiego tańca, duet zwalniał i zaczynał hipnotyzować od początku. Stad ten poczatkowy niedosyt, ale już po zakończeniu ich wystepu z każda minuta przekonywałem się bardzej i bardziej, że był to występ genialny.
A potem nastąpiła przykrość… Oto na scene zaczeli wię wdrapywac panowie z Zombie Zombie. Do faktu, że nie jestem fanem dołożyły się czas na rozkładanie sprzętu (jak nic 30 minut) i tak właśnie pojawiło się zdenerwowanie. Przez 45 minut koncertu 3 panów na scenie nie zdołało mnie do siebie przekonać, choć jestem przekonany, że niektórym występ ten podobał się bardzo. Cóż… takie życie.
Te 1,5h „stracone” na Zombie Zombie plus wcześniejsza obsuwa sprawiły, że gwiazda wieczoru czyli Lindstrom zamiast o 2 zaczeła grac o 4 w nocy. Przełożyło się to nie tylko na stosunkowo małą publiczność na występie króla space disco, ale przynajmniej w moim wypadku także na sam odbiór jego muzyki. Niestety musze przyzać, że troszę się zawiodłem, szczególnie jeśli chodzi o początek występu. Brzmiało to troche tak jakby przez pierwsze 10 minut Lindstrom grał kawłek ze swojej nowej płyty nie dając z siebie nic więcej. Ale z czasem zarówno on jak i tłumek się rozbudzili i zaczela się prwadziwa zabawa. I Another Station na koniec poleciało.
Podsumowując caly czwartek trzeba uzanc za udany. Bezsprzeczie najlepsi Hecker, Jigoku i Demdike Stare. Najgorsi- organizatorzy za obsuwę.
Piątek- ostatni będą pierwszymi.
Tym razem wieczorny piatkowy koncert na którym gwizdami byli Hildur Guðnadóttir, Lustmord i Moritz von Oswald Trio odbywal się w kinie Kijów.
Jesli chodzi islandzka wilaczelistke, to szczegolnie jej ostatnia, solowa kompozycja brzmiala znakomicie. Ale tak naprawde to nie wiem czy bardziej mi się podobala jej muzyka czy niezaprzeczalna uroda …
Mam jednak wrażenie, że 99% Sali wraz ze mna czekala na dwa kolejne koncerty. Najpierw Lustmord, którego legenda, pomimo ze nie slucham jego muzyki , sprawila ze nie moglem opuscic tego wystepu. Jak dla mnie był to swietny koncert, podczas którego polaczone sily muzyki i wizuali wbijaly co chwila moje watle cialo w fotel. Pewnie czesci znawcow Lustmoda koncert nie podszedl, ale mnie jako laikowi spodobal się bardzo.
Na koniec wystp na który dlugo oczekiwalem, czyli Moritz von Oswald Trio- połączone siły Oswalda, Delaya i Loderbauera. Niestety jak dla mnie było to najwieksze rozczarowanie calego festiwalu. Przerost formy nad trescia i zabawa w to ile dzwiekow Delay potrafi wydobyc ze swoich instrumentow. Kiedy nawet pojawialy się ciekawsze fragmnetny zaraz topily się w jeziorze (ocean to zbyt duze slowo) nudy. Teraz gdy będę sluchac plyty Live in New York zawsze będę sobie przypomniac stare ludowe przyslowie: koncert to nie plyta a koncert koncertowi nie rowny.
Każdy festiwal to uczta dla zmysłów, ale również zmeczenie. Nie inaczej było w przypdaku tegorocznego Unsoundu gdzie już po pierwszym dniu z niepokojem patrzylem na swoja kondycje. No a wlasnie piątek był dla mnie najawzniejszym dniem calego festiwalu. Przeciez takich artystow jak Actress, Oni Ahyun czy Kelly Hall nie można przegapic… Wyszlo inaczej. A stalo się tak po pierwsze z powdu tlumu w Sali nr 1 (lubie mieć miejsce do zabawy), pod dugie ze spotkania znajomych a po trzecie, i co najważniesze z tego co dzialo się w Sali nr 2. Po co gniesc się na sacie Actress gdy Derek Plaslaiko uraczyl wszystkich zgromadzony znakomitym, zywym, eklektycznym setem, który jemu samemu sprawil chyba najwiecej radosci. Po co się gniesc na wystepie Oni Ahyun gdy może posluchac jak zwykle znakomitego Jacka Sienkiewicza, z jego nowymi produkcjami (zapowiada się kolejny gruuuby album). Jedny slowem po ra kolejny spradzilo się biblijne powiedzenie „Pierwsi będą ostatnimi a ostatni pierwszymi”. Zaluje tylko tego ze zamiast na Kelly Halla poszedlem na piwo. Ale co się odwlecze… To co za konsola w ciagu chyba 3 godzninnego seta zrobil Mike Huckaby, przeszlo moje najsmielsze oczekiwania. Cale zmeczenie poszlo na bok i rozpoczal się trwajacy do samego konca dziki plas z niewielka grupa wytrwalych którzy pdobnie jak ja nie mogli zejsc z parkietu. Ale jak tu zejsc, kiedy gosc gral takie prelki i w taki sposób, ze nogi, rece, szyja i nie wiem co jeszcze same się bawily. Jestem pewien, ze gdyby nie decyzja organizatorow to Huckaby moglby grac nie do 6.30 ale do 8 czy 9 a na parkiecie nadal trwalaby szalona zabawa.
Podsumowujac: Numer 1 zdecydowni Mike Huckaby i Derek Plaslaiko potem wlasciwie wszyscy po rowno. Oczywiście bez MvOT.
Sobota- Blake i szmaragdy
Po niespelna 5 godzinach snu stawilem się na kolejne stanowisko ogniowe aby tym razem stawic czola panom z Emeralds, jakiejs wloskiej gwiezdzie metalu czy czegos takiego i calemu tabunowi gwiazd grajacych dubstep i UK garage. No i zmeczeniu oczywiście.
Popoludniowy koncet rozpoczal się od dobrego ale lekko usypiajacego wystepu Joela Martina i Cherrystones. Gdybym miał tam karimate to na stete bym usnal. I chyba nie tylko ja.
Ale zraz pozniej zostalem po pierwsze rozbudzony, po drugie postawiony na nogi a nastepnie wystrzelony na orbite okoloziemska. Wszystko to dzięki kosmicznemu wystepowi tria Ememeralds. Smutny pan w czerwonej koszuli, maly szlony pan z gitara i grozny dlugowlosy klawiszowiec (??) sprawili, że poczulem to co powinienem poczuc dwa dni wczesniej podczas setu Lindstroma- bezkresna przestrzen, gwiazdy, predkosc kosmicza itp. Szkoda ze tylko przez 40 minut… Najlepszy koncert calego festiwalu.
Niestetylądowanie okazalo się bardzo bolesne bo spadlem na terytorium zajete przez zespol Goblin. Terytorium z którego trzeba sie było jak najszybciej ulotnic. Jak pomyslal tak zrobim. . Nie moja bajka, nie moja broszka. Dla fanow koncert musial być fajny.
Idac do Fabrki na Bass Mutation jednego byłem pewny- będą tlumy. Hordy małolatów (sam do strych nie naleze) w ray banach, które slyszac slowo dubstep leja w spodnie rurki tudziez leginsy. Niemniej jednak- kochaj blizniego swego, a muzyka jest najwazniejsza. Po raz drugi z powodu tego ze tak dobrze było w Sali 2 ominely mnie ciasne koncerty Cosmin TRG i Falty DL i prawie cały wystep Mount Kimble. Tego ostatniego zaluje bardzo bo slyszalem tylko pozytwyne recenzje a ostatnie 5 minut na które się zalapalem zdaja się to potwierdzac. Dobry wytep Kontext, switetny (zupelnie niespodziewanie) Eleven Tigers (powinien grac na glownej scenie), porywający Dorian Concept i calkiem przyjemny Spatial, sprawili ze wieczor był wiecej niż udany. Żaden jednak nie dorownal Jamesowi Blake’owi , którego eklektyczny, znakomity technicznie wystep zapamietam na dlugo. Nie pozostaje nic innego jak tylko czekac na jego pierwsza plyte dlugograjaca.
Niedziela- blogi sen w kinie
Glownym punktem ostatniego dnia festiwalu było wykonanie nowej sciezki dzwiekeowej do filmu Solaris, za ktora odpowiedziali byli Ben Frost i Daníel Bjarnason Jako filmowy i soundtackowy tryglodyta nie widzialem tego filmu wczesniej, nie slyszalem oryginalnej muzyki, ale byłem przepelniala mnie za to dzicieca wrecz ciekawosc. W koncu dziela Bena Frosta czy Briana Eno (wprolpracowal przy tworzeniu tego dziela) do slabych nie naleza. I nie zawiodlem się. Koncert okazal się jenym z najjasniejszych punktow calego festiwalu. Ta gleboka kompozycja sprawila, ze napierw zamknalem oczy, potem przenioslem się w stan pomiedzy snem a jawa, a pozniej zasnalem na dobre. Obudzila mnie dopiero cisza która zalegla po jej zakonczeniu. Jeżeli istnieje cos takiego jak dobra muzyka do usypiania to nowy soundtrack do Solaris jest pozycja obowiazkowa.
Na koniec ostatki w Pauzie. Calkiem dobry set Zppy Zepa i The Phantom plus 3 swietnych znajomych sprawily ze był to naprawde mily wieczor. Liczylem w glebi serca na jakas niespodzianke, wiec gdy zobaczylem Jamesa Blake'a bylem pewien, ze zagra jakiegos ekstra seta. Niestety moje marzenia sie nie ziscily.
Na koniec wnioski generalne. Usound 2010 muszę uznać za wiecej niż udany, ale nie zminia to faktu, że wczesniejsza edycja była w mojej ocenie lepsza. Mniej ludzi, jedna sala w Manghdze (brak dylematow na jaki koncert isc) i chyba mimo wszystko lepszy dobor artystów (Monolake, Pole, Omar S) sprawily, ze edycje z 2009 roku będę wspominac lepiej. Nie zmienia to faktu ze caly czas najlepsza Unsoundowa wydarzeniem pozostaje dla mnie impreza z 2008 roku gdzie zagrali Jacek Sienkiewicz, Bruno Prosnato i Melchior Productions- genialne miejsce, genialna muzyka, genialni ludzie. Pure minimal!!!
A za rok i tak będę niezaleznie kto się pojawi. Bo tak jak zostalo już powiedziane: „ Mówią, że w życiu tylko dwie rzeczy sa pewne- śmierć i podatki. Ja do tego duetu dodam jeszcze jedną- krakowski Unsound Festival.”
A jako wspominki- najlepszy kawałek jaki uslyszalem na tegorocznym Unsoundzie. James Blake i jego Limit to Your Love
Świat elektroniki nie przestaje zaskakiwać i zachwycać. Po znakomitym albumach Petera van Hoesena, Pantha du Prince, Booka Shade (mówcie co chcecie mnie się bardzo podoba) i Bonobo oraz nieprawdopodobnej EPce T++ przyszedł czas na kolejną perełkę. Co tam perełkę- PERŁĘ.
Człowiekiem, który tę perłę stworzył jest Darren J. Cunningham, założyciel wytwórni Werk Discs (jej sumptem ukazały się produkcje takich producentów jak Zomby, Lukid, Starkey czy Lone), który na dniach wyda swój drugi autorski album pt. Splazsh (Honest Jon's Records).
Ciężko przychodzą mi na myśl słowa, które oddałyby geniusz tego albumu, jego wielowymiarowość, głębię, swoisty eklektyzm i aurę którą roztacza. Naprawdę nie wiem co mógłbym napisać, bo cokolwiek by to było z całą pewnością nawet w połowie nie odzwierciedlało mojego zachwytu. Nawet nie wiem do jakich innych artystów mógłbym odnieść dzieło Actress. Burial? STL? Omar S? Ben Klock? Zomby? Nie mam pojęcia... To co stworzył Darren J. Cunningham, to jakaś zupełnie nowa wybuchowa mieszanka techno, dup stepu, IDMu, instrumentalnego hip-hopu i nie wiem czego jeszcze. Mieszanka, która z jednej strony skłania do słuchania jej w domowym zaciszu i refleksji, a z drugiej wyciąga do nas rękę i prowadzi na undergrounową imprezę gdzie liczy się tylko muzyka bez stylistycznych, czy jakichkolwiek innych granic.
Już wiem co mieli na myśli organizatorzy festiwalu Unsound 2010 zapraszając Actress. Kto inny lepiej odda nastrój mroku niż on?!?!
Mój apetyt na tę płytę rósł już od pewnego czasu, a swoje apogeum osiągnął jakiś tydzień temu podczas przesłuchiwania jubileuszowego miksu nagranego przez Peter van Hoesen'a dla bloga mnmlssg. Miksu co tu dużo mówić znakomitego...
A jaka jest płyta? Ciężka, duszna, mechaniczna, trochę IDM-owa, ale przede wszystkim spójna i... zajebista. Muszę przyznać, że dzieło tego młodego belgijskiego producenta wprowadziło w moim pokoju tak dobry klimat, jak nie przymierzając pierwsze domowe odsłuchanie najnowszego albumu Panth'y du Prince. Albumy te choć różnią się od siebie tak bardzo, to jednak łączy je jedna rzecz, mianowicie pomysł, a co za tym idzie spójność. Paradoksalnie brzmi w tym kontekście tytuł albumu, znamionujący chaos i nieporządek. Peter van Hoesen - Entropic City
Płyty van Hoesen'a słucha się trochę jak DJ'skiego setu- jest hipnotyzujący wstęp, długie rozwinięcie, które swój punkt kulminacyjny osiąga przy utworze Terminal i trwa aż do Quartz #1 i następujące po nim zakończenie. Jeśli ktoś szuka na tej płycie ozdobników i melodii rozcieńczających gęstą techniczną zawiesinę, to ich nie znajdzie. Na szczęście!!! Belg może od tego momentu uchodzić za wzór, jak z minimum z zrobić maksimum. Jeśli tak będzie brzmieć techno w XXI wieku, to o kondycję tej muzyki nie ma się co martwić.
Ostatnio zauważyłem, że czym cięższa elektronika, tym bardziej mi wchodzi. Jakoś nie potrafię się już bawić przy house'ie czy deep'ach a z coraz większym szacunkiem darzę to ortodoksyjne, oszczędne techno. Stąd dziś propozycja właśnie w takim klimacie.
A okazja nadarzyła się nie lada, bo oto wytwórnia M_nus wydała kilka dni temu znakomitą kompilację, na której znalazły się utwory producentów tworzących właśnie dla niej. Po przeciętnych Balance 016 i Renaissance w wykonaniu Gui Boratto, w końcu jakieś pierdolnięcie. Z resztą ciężko spodziewac się czegoś innego po takich artystach jak Heartthrob, Marco Carolla czy JPLS. Wczoraj katowałem tę kompilację przez prawie cały dzień i na pewno będę do niej powracać w przyszłości. Mocny bit, czysta energia i minimum ozdobnikow, to coś czego ostatnio potrzebowałem.
P.S. Po przesłuchaniu przypaliłem się jeszcze bardziej na impreze Click Box w Krakowie. Może być ogień!!!
Dziś usłyszane, dziś polecone- najnowszy singiel Paul'a Kalkbrenner'a o nazwie Berlin Calling Vol. 2 Jak to zwykle na singlach bywa tylko dwa kawałki, ale za to jakie... Coś całkowicie innego niż na ścieżce dźwiękowej do Berlin Calling, gdzie dominowały raczej nastrojowe i relaksujące kompozycje. W tym przypadku mamy do czynienia z iście siarczystym uderzeniem. Nie ma tu wielkiej filozofii, ale moc , basss i groove. Po co więcej? Nie wiem, który kawałek lepszy- Bengang czy Torted... Chyba oba równie znakomite i równie bujające.
Dziś post monotematyczny, bo dotyczący tylko jednego projektu, którego twórczość od jakiegoś czasu prawie nie opuszcza moich słuchawek. Chodzi o niemiecki duet Kollektiv Turmstrasse. Nie wiem jak to się stało, że odkryłem chłopaków dopiero kilka dni temu, ale grunt, że odkryłem i mogę się tym znaleziskiem podzielić z Wami. No a jest czym się dzielić...
Gdy spojrzeć na ich konto na portalu Discogs, to łatwo stwierdzić, że ich dorobek producencki jest bardzo bogaty. Obok jednego albumu długogrającego Christian Hilscher i Nico Plagemann wydali kilkanaście singli i EP'ek, z których jedna jest lepsza od drugiej. To co prezentują, to genialny, soczysty minimal i tech-house, który sprawia, że ciężko usiedzieć w miejscu. Oto dwie próbki...
Jeśli się Wam spodobało, to zachęcam do przesłuchania ich najnowszego Live Promo Mixu (wydany dla Ostwind Records), którego tracklista składa się wyłącznie z ich autorskich produkcji bądź stworzonych przez nich remiksów. Kollektiv Turmstrasse- Live Promo Mix
Słuchając tego albumu stwierdziłem, że jeśli będą gdzieś grać w Polsce, to jadę w ciemno. Dobrze, że za marzenia nie zamykają, więc... może pokwapią się przyszłoroczne Audioriver albo Unsound...
A jako bonus ten oto nieprawdopodobny, miażdżący kawałek- Holunderbaum (Rumpel Mix)
Po świetnym czwartku nadszedł najbardziej oczekiwany przeze mnie dzień festiwalu, czyli koncert Biosphere i impreza SoundProof 1: DETROIT MUTATIONS.
Koncertom w kościele św. Katarzyny poświecę zaledwie kilka słów, nie ma za bardzo o czym pisać. W sumie nie wiem za bardzo czego spodziewałem się po Geir Jensenie, ale na pewno nie tego co usłyszałem. Liczyłem na coś żywszego i bardziej hipnotycznego, a w moim odczuciu 80% jego występu stanowił baaaaaardzo powolny wstęp. Radość sprawiła mi tylko żywsza końcówka, ale zanim przełożyła się ona na zachwyt, Biosphere zszedł ze sceny. Jednym słowem spory zawód...
Ale i tak w mojej opinii był to koncert dużo lepszy od tego co zaprezentował duet Stars of the Lid. Nawet gdyby na scenie towarzyszyła im stuosobowa orkiestra, to i tak niczego by to chyba nie zmieniło. Momentami było nieźle, szczególnie gdy człowiek zaczął się przyglądać wizualizacjom przemykającym się po ścianach, ale gdy wracałem wzrokiem na scenę czułem się bardzo znudzony. Było to uczucie do tego stopnia spore, że wyszedłem przed bisami.
Nie przeczę, ze wielu ludziom oba koncert mogły się bardzo podobać, ale moim zdaniem z szumnie zapowiadanego punktu kulminacyjnego festiwalu wyszły nici.
Jedynym ratunkiem przed popadnięciem w melancholię była impreza w Manggh'dze, która okazała się być jeszcze lepszą niż ta z poprzedniego dnia.
Wszystko rozpoczął jeden z moich ulubionych producentów, czyli Omar S, który zagrał dokładnie tak jak się spodziewałem i tak jak tego oczekiwałem. W pierwszej wersji line-up'u miał on grać na zakończenie imprezy, ale względy logistyczne sprawiły, że przypadło mu właściwie zadanie supportowania reszty stawki. Trzeba przyznać, ze wywiązał się z tego znakomicie. Jego występ był prawdziwą esencją Detroit Techno przeplatanego być może lekko kiczowatymi wałkami disco. Usłyszałem dokładnie te jego produkcje, o których usłyszeniu marzyłem czyli genialne Strider's World, Still Serious Nic i Flying Gorgars. Mistrzostwo!
Następny w kolejce był Martyn, który zanim rozpoczął swój występ, musiał zmierzyć się ze złośliwością rzeczy martwych i doprowadzić do porządku swój sprzęt. A gdy już to nastąpiło i zaczął grać... to okazało się, że jego set stał się dla mnie objawieniem imprezy. Bo gość znany przeze mnie głównie z dubstep'owych produkcji zagrał naprawdę kawał soczystego techno i tech-house'u. Ale tak naprawdę najlepsze moim zdaniem było to, że jego muzyka utrzymana właśnie w stylu techno, mnie wydała się jakby żywcem z imprezy dubstep'owej. Nie wiem jak to wyjaśnić, ale moim zdaniem jego wizją było pokazać jak wiele dubstep zawdzięcza muzyce techno i że można je z powodzeniem połączyć w spójna i znakomitą całość. Naprawdę bardzo chciałbym usłyszeć jeszcze raz, na spokojnie jego set. Może ktoś to nagrywał??? Ale tak naprawdę Omar S i Martyn, choć to niezaprzeczalne gwiazdy, stanowili jedynie przystawkę do dania głównego, na które wszyscy czekali. Tym daniem głównym był nie kto inny jak, Rober Henke czyli Monolake, który miał wystąpić live w systemie dolby surround. Tłok, który zrobił się przed samym stołem dj'skim świadczył o tym, jak bardzo ludzie czekali na ten występ. Czekali i czekali, bo choć muzyka Monolake leciała z głośników (i to jakich!!!) to jednak sam artysta za nic nie chciał pojawić się za konsolą. Zupełnie niespodziewanie (przynajmniej dla mnie) okazało się, że Robert Henke będzie grać nie z normalnego miejsca, ale z widowni, co od razu sprawiło, że największy tłum zrobił się w dawnym końcu parkietu.
A jeśli chodzi o muzykę... Nigdy wcześniej nie słyszałem tak czegoś nieprawdopodobnego . Złożyła się na to oczywiście muzyka (skomplikowana, głęboka i połamana), jak i znakomite nagłośnienie. Ten zapowiadany system dolby surround naprawdę było czuć! No i niesamowity bas od, którego podłoga dostawała ogromnych drgań. Jak dla mnie jego set mógłby trwać dwa, albo i trzy razy dłużej... Niezaprzeczalnie najlepszy występ całego festiwalu!!!
Wielka szkoda, ze Monolake nie zagrał dłużej, ale w kolejce już czekały ostatnie gwiazdy tego wieczoru- Deuce Dj Team czyli Shed i Marcel Dettmann, którzy w Krakowie mieli zagrać swój pierwszy wspólny set. A zrobili to znakomicie. Ich zadaniem było doszczętne zniszczenie parkietu na sam koniec imprezy i zdaję się, że wykonali ten plan w 100%. Ich set stanowił potężna dawkę soczystego, mrocznego i oszczędnego techno. Jak dobry był ten występ świadczy fakt, że nawet po ponad godzinie gry i włączonych światłach, na parkiecie nadal pozostawało kilkadziesiąt doskonale bawiących się ludzi.
Niestety ja do nich nie należałem. Zmęczenie materiału dało o sobie znać i ok 4.30 postanowiłem udać się na spoczynek. Mimo że wyczerpany, to jednak uśmiechnięty i szczęśliwy.
To była właśnie ta impreza na która czekałem cały rok!
Dziś, w ten upalny wieczór mam ochotę zaprezentować Wam 3 dobre rzeczy, które udowadniają, ze nie warto zamykać się w jednej stylistyce, ale poszukiwać. Wszędzie, ale to wszędzie znajdzie się coś co warto przesłuchać i polecić dalej. A najlepiej gdy jest to darmowe. Dlatego też...
Pierwsza wydawnictwo nowego labelu Bedrock Digital, czyli takiej "spółki córki" wytwórni Bedrock prowadzonej przez Johna Digweed'a. Znakomite dwa tech-house'owe sztosy. Miodzio :) Oto jeden z nich.
Ekskluzywny miks nagrany przez Toma Bonaty'ego, szefa wytwórni Prolouge, na którym znaleźć można znane kawałki z tej wytwórni, utwory niepublikowane i kilka bezpośrednio z labelem niezwiązanych, ale znakomitych. Ponad 70-minutowa uczta złożona z soczystego deep-techno. Pozycja obowiązkowa
Znakomity miks 33-letniego Fina. Coś w tym musi byś, że to Skandynawowie są najlepsi w konkurencji disco. W tym przypadku mamy do czynienia z slow motion, które znakomicie sprawdzi się w porze wieczornej. Wczoraj wypróbowałem przed snem. Działa zajebiście. Kolejna pozycja obowiązkowa m.in. dzięki temu utworowi. Miazga na całej długości.
A Mountain Of One - Brown Piano (remake By Studio)
Tracklista w komentarzach
P.S. Wybiera się ktoś z Krakowa lub okolic samochodem na Audioriver i ma wolne miejsce? Jeśli tak to proszę o kontakt.
Właśnie znalezione. Na dniach zostały ogłoszone wyniki konkursu dj'sko- vj'skiego zorganizowanego przez agencję detroitZDRóJ. W kategorii minimal/deep/tech/house wygrał set nieznego mi wcześniej QBS'a. Bardzo dobry 32-minutowy materiał, ktróry na pewno nadaje się do wielokrotnego odtwarzania. Gorąco polecam.
Idąc za ciosem. Dziś kolejna kompilacja wydana sumptem labelu Coocon Recordings i ponownie stworzona przez Cris'a Tietjen'a. Tym razem trójeczka czyli Drei. Ponownie znakomity album. Troszkę spokojniejszy i bardziej przystępny dla zwykłego odbiory. Na trackliście ponownie same sławy, w tym nasz rodak Jacek Sienkiewicz. Koniecznie!!!
Druga propozycja na dziś, to najnowszy singiel nadziei polskiej muzyki czyli tria KAMP!. Ich twórczość prezentowałem już kiedyś na blogu, więc jak ktoś chce to na pewno znajdzie ich wcześniejszą EPkę. Ich najnowsze wydawnictwo nosi nazwę Breaking a ghost's heart i moim zdaniem jest znakomite. Utwór tytułowy po prostu miażdży. Najlepsze jest oczywiście to, że singiel jest do ściągnięcia za darmo ze strony netlebelu Brennessel.
Na koniec świetny kawałek- Daniel Mehlhart- Origami Dove
Dziś znalezione, dziś umieszczone. Jeszcze zapomnę i tyle będzie... Oto kolejna kompilacja- Vier, stworzona przez Cris'a Tietjen'a i wydana przez znakomity label Cocoon Recordings, Dla lebelu tego, którego założycielem jest Sven Vath, nagrywają m.in. takie sławy światowej elektroniki jak Jacek Sienkiewicz, Guy Gerber, Minilouge, Martin Buttrich, Joel Mull, Lucio Aquilina, Legowelt, Extrawelt i masa innych. Co to oznacza? Że kompilacje skaładające się z nagrań wydanych w tej wytwórni są zawsze znakomite. Nie inaczej jest tym razem. Tietjen dzięki znakomitej selekcji stworzył naprawdę świetny album, który ani przez moment się nie nudzi. Masssssywne uderzenie massssywnego techno. Koniecznie!!!!
Sprawa druga. Wczoraj maiałem przyjemnośc obejrzeć Gran Torino, najnowszy film Clint'a Eastwood'a. Świetny, choć idenyczną fabułę mógłby mieć jakiś podrzędny amerykański film puszczany w środku tygodnia w TVP1 czy TVN. Ale właśnie banalna fabuła zwraca uwagę na coś innego. Coś, co jest dokoła przygód Clinta. Tym czymś jest społeczeństwo amerykańskie, które już chyba nie jest amerykańskie (czy w ogóle można było kiedykolwiek mówić o czymś takim jak społeczeństwo amerykańskie?). Sąsiadami są Wietnamczycy, księdzem Irlandczyk, fryzjerem Włoch, lekarzem Chinka, policjantem Murzyn, gangsterzy żółci albo czarni. Włściwie jedynym białym jest główny bohater, ale nawet on ma na nazwisko Kowalski i jest potomkiem polskich emigrantów. Jeśli jacyś Amerykanie się pojawiają, to są razcej przeciwieństwem silego Amerykanina. Właśnie ta obesrwacja jest nalepszym składnikiem tego obrazu. Polecam, jako lekcje poglądową na przyszłość. U nas będzie tak samo.
Sam samochód Ford Gran Torinoz 1972 roku kosztuje na Allegro ok 80 tys. zł. Jak dla mnie lekkie przegięcie. Na amerykańskim e-bay'u można znaleźć taki model już z 7 tys. $. Nawet gdybym miał kasę, to bym nie kupił. Silnik o pojemności ok 6 litrów (8 cylindrów), więc palić musi jak ciągnik rolniczy.
PS. W końcu coś mi się naprawde udało. Zdałem cywila na 5.0.
Jeszcze nie minęła połowa roku, a już mogę z pełną stanowczością stwierdzić, że rok 2009 będzie muzycznie niesamowitym rokiem, przynajmniej jeśli chodzi o szeroko pojętą scenę techno (zwykłe, minimal, dub, itp...) Już w tym momencie mam ogromny problem z wybraniem najlepszej do tej pory płyty z tego gatunku, a do grudnia jeszcze hoho czasu i hoho niewydanych albumów.
No bo co można powiedzieć, jeśli przez te 5 miesięcy ukazały się tak genialne płyty jak: - Anthony Collins- Shut It Out - Jacek Sienkiewicz- Modern Dance (duma mnie rozpiera) - Damian Lazarus- Smoke The Monster Out - Omar S- Fabric 45 (Niby kompilacja, ale to wszystko autorskie produkcje) - Losoul- Care - Rone- Spanish Breakfast - Filippo Moscatello- Pagliaccio - Luke Hess- Light In The Dark - Ion- You And Me - Dj Koze- Reincarnatons - Stimming- Reflections - Arne Weinberg- Alpha And Omega - Billy Dalessandro- Polis - pewnie jak zwykle o czymś zapomniałem ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????? Nie wspominam w tym miejscu i miksach i kompilacjach....
Ten rok jest (będzie) muzycznie niesamowity.
Dziś chciałbym przedstawić Wam ostatnią płytę w moim zestawieniu dotychczasowych faworytów- Billy Dalessandro- Polis.
Billy jest Kalifornijczykiem z Death Valley, który rozpoczął swoją karierę w Chicago a obecnie występuje w najlepszych klubach na całym świecie. Jego ostatnie wydawnictwo Polis ukazało się sumptem labelu SONICULTURE z oznaczeniem 003CD (label chyba dopiero co powstał, bo wcześniej o nim nie słyszałem).
Polis to fuzja bezznieczuleniowego (WTF?) techno z minimalem i house'm na najwyższym poziomie. Słuchając tej płyty na słuchawkach podczas marszu miałem (i mam nadal) wrażenie, że nic i nikt nie jest w stanie mnie powstrzymać. Jak dla mnie DJ na imprezie mógłby zagrać w swoim secie jedynie kawałki z tej płyty. Jestem pewien, że parkiet byłby cały czas zapełniony, a ludzie bawili by się świetnie.
Przyrzekam nie pisać już o jakiejkolwiek płycie jako o płycie roku. Do ostatecznego grudniowego podsumowania :)
PS. Ze śmiesznostek. Dziś znalazłem coś takiego- Imiennik Najbardziej spodobały mi się następujące określenia mojej "osobowości": GŁÓWNE CECHY: Wola - Aktywność - Zmysłowość - Zdrowie TOTEM ZWIERZĘCY: Tygrys (hehe) AKTYWNOŚĆ: Z łatwością biją wszelkie rekordy. Już jako dzieci są zdyscyplinowani i wymagają tej dyscypliny zarówno od innych, jak i od siebie samych. Pracują w określonym celu, a nie dla przyjemności niespodziewanych odkryć. Lubią studia medyczne, pociąga ich także wojsko i zawody handlowe. ;) ZDROWIE: Ogromna żywotność! Ich współpracownicy stracą zdrowie, a żony muszą mocno się trzymać. Są zdrowi i odporni na choroby. Powinni jednak uważać na układ krążenia i serce. (wklejam to wpieprzając chipsy) PODSUMOWANIE: Nie róbmy z nich "wielkich złych wilków", gdyż to sprawiłoby im zbyt wielką przyjemność, a otoczenie wpędziłoby w kompleksy niższości. Nie zapominajcie, że od ich najmłodszych lat trzeba stawiać im opór. Potem będzie to trudne... albo wręcz niemożliwe!
Dziś rozpocząłem sezon biegowy. Wiosna w pełni, więc stwierdziłem, że trzeba ruszyć tyłek i zrobić coś w kierunku dobrej kondycji. Niestety piwo i sporadycznie wypalane fajki zdecydowanie nie służą, choć stwierdziłem, że nie jest ze mną tak źle.
Oficjalnie wiadomo, że bieganie bez dobrej muzyki w uszach to nie to samo co wysiłek "na dopingu". Oczywiście najbardziej nadają się do biegania produkcje mocne, o szybkim, jednostajnym, ale rosnącym tempie. Dziś wypróbowałem miks stworzony specjalnie do tego rodzaju wysiłku.
W moim odtwarzaczu zagościła 27 minutowa produkcja Skream'a pt. Galassia, która powstała specjalnie na zamówienie firmy Nike. Musze stwierdzić, że do biegania nadaje się zajebiście. Stopniowo się rozkręca i od kulminacyjnego momentu (już po kilku minutach) nie pozwala człowiekowi się zatrzymać. Ideał do wypracowania jednostajnego tempa, które podobno w bieganiu jest najważniejsze.
Miks ten stworzył Skream, czyli guru dubstep'u, ale mnie się ten miks w ogółe dubstep'owym nie wydaje. Może to tylko moje zboczenie, że wszedzie szukam techno, ale w tym wypadku chyba się nie mylę. Trochę dubstep'ów w życiu słyszałem i zupełnie nie potrafię podciągnąć tej produkcji pod ten gatunek muzyczny. Może ktoś wyprowadzi mnie z błędu...
Niemniej jednaj jest to kawał znakomitej elektroniki, która potrafi skłonić każdego do chociaż niewilekiego wysiłku. Ruch to zdrowie!!!
P.S. Wbrew moim wcześniejszym słowom w tagach umieszczam dubstep, ale zaraz obok techno.
