Plums Like Music Too

Fonoteka 6

2010-11-05T21:27:00.003+01:00

Niemal rok przyszło nam czekać na kolejną porcję genialnej polskiej muzyki. Ale ale oto już od kilku dni jest- Fonoteka 6. A wraz z jej nadejściem wypada ogłosić nadejście jesieni (choć temperatura chyba listopada nigdy nie widziała...)

Musze przyznać, że pierwsze przesłuchanie najnowszej Fonoteki lekko mnie rozczarowało. Może to fakt słuchania na laptopie... Może to z powodu słuchania w dzień... Może to przez brak skupienia i odpowiedniego klimatu... Może... Jedno było pewne- do tej pory każda kolejna edycja była lepsza od poprzedniej, więc możliwości były dwie. Pierwsza że 6 jest słabsza od genialnej 5. I druga, że wszystko jest po staremu, a za problemy w odbiorze odpowiada słuchacz, czyli ja. Oczywiście druga opcja okazała się prawdziwa.

Z zapowiedzi umieszczanych na blogu można było wywnioskować, że Szósteczka będzie bardzo spokojna, melancholijna i mieniąca się wszystkimi odcieniami jesiennych liści. Wiedziałem, że będzie właśnie tak, ale nie, że aż tak bardzo. Jeśli szukacie esencji jesieni to ją znaleźliście!!! Ale nie tej z deszczem i pluchą. Oj nie, nie. To kwintesencja tej ze słońcem, babim latem, spacerami wśród liści, zbieraniem kasztanów, dziewczynami w prochowcach, odlatującymi ptakami. O tą właśnie.

Co na nowej Fonotece?? Można powiedzieć, że to co zwykle, tylko lepsze niż do tej pory: fragmenty audycji (znaków szczególnych brak), wpadki redaktorów, suche, ale jakże zabawne żarty (polecam ten o futrze), no ale przede wszystkim genialna muzyka, której zapewne 99,9% z nas nie poznałoby nigdy gdyby nie ta seria. Tak jak i w przypadku poprzednich edycji ciężko tu mówić o jakichś faworytach, bo wszystko jest świetne. Jeśli już miałbym coś wyróżnić to genialna piosenkę Ireny Santor ("Życie jak alkohol wchodzi w krew i trzeba go używać nałogowo"), wspaniałych Skaldów (to chyba o mnie ;), świetną Kailnę Jędrusik i genialny instrumentalny utwór Cóż Ci To Ja Uczyniłem Jana Ptaszyna Wróblewskiego.

Ale jak zwykle pojedyncze piosenki czy fragmenty nie znaczą właściwie nic bez pozostałych utworów tworzących Fonotekę. Na tym właśnie polega magia...
Teraz pozostaje już tylko czekać na Siódemkę, która z całą pewnością będzie lepsza od genialnej Szóstki, która to Szósta była wspanialsza od prześwietnej Piątki...

Pantha du Prince w Krakowie

2010-10-28T15:51:00.005+02:00

Donato Dozzy- K

2010-10-26T19:57:00.006+02:00

Chyba wszyscy bez wyjątku (razem ze mną) jaraja sie tej jesieni głównie pierwszym długogrającym albumem Johna Robertsa. Jednak dla mnie ta jesien ma jeszce jednego bohatera. Chyba nawet większego niż ten pierwszy...

Mowa o włoskim producencie Donato Dozzym, który po wydaniu kilkunastu singli dla takich labeli jak Orange Groove, Curle czy Mule zdecydował się wreszcie na opublikowanie pierwszego długogrającego albumu zatytułowanego K . Sam zacząłem jarac sie jego twórczościa dzieki blogowi mnmlssgs, na ktorym to co jakis czas jest wyslawiany pod niebiosa. Nie sa to pochawly bezpodstawne bo moim zdaniem kazdy kawalek czy miks wychodzacy spod jego reki to dzielo sztuki. Sparwdzcie chocby ten, pierwszy z brzegu set... Az dziw bierze, ze jest on tak niedocenionym, a razcej mało znanym producentem.

Donato Dozzy Live @ Unit, Tokyo - 29-01-2010 by R_co

Warto rowniez rzucic uchem na blisko trzygodzinny miks z Festiwalu Labirynth 2008.

Donato Dozzy- K

Ale wracajmy do albumu, bo bo jest do czego. To co proponuje na nim Donato Dozzy to stale pulsujące, glebokie i spokojne, ale jednoczesnie taneczne połączenie ambientu, dubu, dub techno i techno. Jest to ten rodzaj albumu, ktory pozwala na calkowite zatopienie sie w muzyce i nawet moj ojciec slyszac go nie kaze mi sciszyc. Dodajac do samego albumu fakt w jaki sposób Dozzy potrafi zabawiac ludzi zgromadzonych na jego live actach sprawia, ze z trzeba go umiescic w samej czalowce wspolczenej elektroniki. Marze juz o tym aby w przyszlym roku zawitac do Japonii na kolejna 11 juz edycje festiwalu Labirynth, moim zdaniem najciekawszego festiwalu muzyki elektronicznej na swiecie. Jedna z gwiazd jest znana juz teraz- jest nia Donato Dozzy.

Tak, wyglada na to, ze wrocilem :)

Unsound 2010

2010-10-25T20:40:00.003+02:00

Mówią, że tylko dwie rzeczy sa w życiu pewne- śmierć i podatki. Ja do tego duetu dodam jeszcze jedną- krakowski Unsound Festival. Jak co roku do Krakowa zjeżdżają się fani szeroko pojetej muzyki elektronicznej z całej Polski i wielu zakątków świata, alby zobaczyc i posłuchać w jednym miejscu i jednego dnia tak różniących się od siebie artystów jak dajmy na to Goblin i James Blake. Z racji tego, że festiwal się już skończył czas na podsumowanie. Tym bardziej, że był to mój 4 i niestety najlepszy Unsound w karierze…

Czwartek- bezkompromisowa obsuwa

Tak jak było to w latach poprzednich tak i w tym zdecydowałem się na zakup karnetu weekendowego. Nie to żebym dyskrecjonował Shining czy Mice Parade, ale słuchanie tego typu muzyki po prostu nie sprawia mi wielkiej przyjemnośći. Dla mnie Unsound zaczyna się zawsze w czwartek, od dwóch lat w Kościele św. Katarzyny.

Na pierwszy ogień poszedł Tim Hecker, który w genialny sposób wykorzystał możliwości nagłośninia oraz czar miejsca, grając znakomity, jednak nieco zbyt krótki koncert. Dobrze było zamknąć oczy i odpłynąć w siną dal, powracając na ziemię w momentach gdy zastanawiałem się czy witraże w kościele wytrzymają napór fal dźwiękowych. W porowniu z wystepem Heckera zeszloroczny koncert Biosphere musze uzac za jeszcze wieksza nude.

Zaraz po Heckerze na scenę wyszedł duet Wildbirds & Peacedrums grający muzykę jakże różną od tego co było dane słychszeć jeszcze chwilę wcześniej. Ten przeskok sprawił, że dwa pierwsze kawałki brzmiały dla mnie znakomicie, ale od momentu gdy na scenie pojawił się chór zrobiło się lekko nudnawo. Może było by ciekawiej gdybym nie siedział za głośnikami i miał możliwość oglądać szamańskie tańce wokalistki…

Po wyjściu z kościoła szybki bifor i do Fabryki. Hedonista ze mnie więc od intelektualnych uniesień przy ambiencie, wolę się gibać przy cieżkich dźwiękach. Tym bardzie, że czekały mnie koncerty artystów na których bardzo, ale to bardzo liczyłem czyli Demdike Stare i Lindstroma. Na początek jednak swoim setem uraczył gości Oneohtrix Point Never Nie bardzo wiem co mogę o jego występie napisać, bo przez swoje spoźnienie widziałem tylko 5 minut. Ale chyba nie żałuję…

Następnie na scenę weszli zaczapeczkowani panowie z Jigoku. Powiem szczerze, że nie wiedziałem czego się po nich spodziewac, bo nigdy wcześniej ich nie słyszałem. I dobrze… Bez żadnych oczekiwań w umyśle dałem się zabrać w podróż z muzycznego nieba do piekłą i z powrotem. Cieżo jednoznacznie okreslić co Jigoku grali, bo w ich przemyślanym od pierwszej do ostatniej minuty secie było wszystko : od techno, przez dub po drony (Daft Punk na końcu !?). Wspaniałe było to uczucie widzieć ludzi, którzy z każdą minuta bawią się coraz bardziej i bardziej. No i do tego znakomite wizualizacje.

Potem krótka przerwa i występ jednej największych gwiazd festiwalu czyli Dedike Stare. Tu sytacja wyglądała już inaczej bo jestem ich wiernym fanem więc oczekiwania miałem naprawdę wielkie. I nie zawiadłem się, choć na początku czułem pewien niedosyt… Koncert DS mógły moim zdaniem być opatrzony tytułem „Ważne jest aby łapać króliczka, a nie żeby go złapać”. Za każdym razem kiedy wydaławło mi się, że za sekundę przyjdzie pierdolnięcie, wybuch basu i dzikiego tańca, duet zwalniał i zaczynał hipnotyzować od początku. Stad ten poczatkowy niedosyt, ale już po zakończeniu ich wystepu z każda minuta przekonywałem się bardzej i bardziej, że był to występ genialny.

A potem nastąpiła przykrość… Oto na scene zaczeli wię wdrapywac panowie z Zombie Zombie. Do faktu, że nie jestem fanem dołożyły się czas na rozkładanie sprzętu (jak nic 30 minut) i tak właśnie pojawiło się zdenerwowanie. Przez 45 minut koncertu 3 panów na scenie nie zdołało mnie do siebie przekonać, choć jestem przekonany, że niektórym występ ten podobał się bardzo. Cóż… takie życie.

Te 1,5h „stracone” na Zombie Zombie plus wcześniejsza obsuwa sprawiły, że gwiazda wieczoru czyli Lindstrom zamiast o 2 zaczeła grac o 4 w nocy. Przełożyło się to nie tylko na stosunkowo małą publiczność na występie króla space disco, ale przynajmniej w moim wypadku także na sam odbiór jego muzyki. Niestety musze przyzać, że troszę się zawiodłem, szczególnie jeśli chodzi o początek występu. Brzmiało to troche tak jakby przez pierwsze 10 minut Lindstrom grał kawłek ze swojej nowej płyty nie dając z siebie nic więcej. Ale z czasem zarówno on jak i tłumek się rozbudzili i zaczela się prwadziwa zabawa. I Another Station na koniec poleciało.

Podsumowując caly czwartek trzeba uzanc za udany. Bezsprzeczie najlepsi Hecker, Jigoku i Demdike Stare. Najgorsi- organizatorzy za obsuwę.

Piątek- ostatni będą pierwszymi.

Tym razem wieczorny piatkowy koncert na którym gwizdami byli Hildur Guðnadóttir, Lustmord i Moritz von Oswald Trio odbywal się w kinie Kijów.

Jesli chodzi islandzka wilaczelistke, to szczegolnie jej ostatnia, solowa kompozycja brzmiala znakomicie. Ale tak naprawde to nie wiem czy bardziej mi się podobala jej muzyka czy niezaprzeczalna uroda …

Mam jednak wrażenie, że 99% Sali wraz ze mna czekala na dwa kolejne koncerty. Najpierw Lustmord, którego legenda, pomimo ze nie slucham jego muzyki , sprawila ze nie moglem opuscic tego wystepu. Jak dla mnie był to swietny koncert, podczas którego polaczone sily muzyki i wizuali wbijaly co chwila moje watle cialo w fotel. Pewnie czesci znawcow Lustmoda koncert nie podszedl, ale mnie jako laikowi spodobal się bardzo.

Na koniec wystp na który dlugo oczekiwalem, czyli Moritz von Oswald Trio- połączone siły Oswalda, Delaya i Loderbauera. Niestety jak dla mnie było to najwieksze rozczarowanie calego festiwalu. Przerost formy nad trescia i zabawa w to ile dzwiekow Delay potrafi wydobyc ze swoich instrumentow. Kiedy nawet pojawialy się ciekawsze fragmnetny zaraz topily się w jeziorze (ocean to zbyt duze slowo) nudy. Teraz gdy będę sluchac plyty Live in New York zawsze będę sobie przypomniac stare ludowe przyslowie: koncert to nie plyta a koncert koncertowi nie rowny.

Każdy festiwal to uczta dla zmysłów, ale również zmeczenie. Nie inaczej było w przypdaku tegorocznego Unsoundu gdzie już po pierwszym dniu z niepokojem patrzylem na swoja kondycje. No a wlasnie piątek był dla mnie najawzniejszym dniem calego festiwalu. Przeciez takich artystow jak Actress, Oni Ahyun czy Kelly Hall nie można przegapic… Wyszlo inaczej. A stalo się tak po pierwsze z powdu tlumu w Sali nr 1 (lubie mieć miejsce do zabawy), pod dugie ze spotkania znajomych a po trzecie, i co najważniesze z tego co dzialo się w Sali nr 2. Po co gniesc się na sacie Actress gdy Derek Plaslaiko uraczyl wszystkich zgromadzony znakomitym, zywym, eklektycznym setem, który jemu samemu sprawil chyba najwiecej radosci. Po co się gniesc na wystepie Oni Ahyun gdy może posluchac jak zwykle znakomitego Jacka Sienkiewicza, z jego nowymi produkcjami (zapowiada się kolejny gruuuby album). Jedny slowem po ra kolejny spradzilo się biblijne powiedzenie „Pierwsi będą ostatnimi a ostatni pierwszymi”. Zaluje tylko tego ze zamiast na Kelly Halla poszedlem na piwo. Ale co się odwlecze… To co za konsola w ciagu chyba 3 godzninnego seta zrobil Mike Huckaby, przeszlo moje najsmielsze oczekiwania. Cale zmeczenie poszlo na bok i rozpoczal się trwajacy do samego konca dziki plas z niewielka grupa wytrwalych którzy pdobnie jak ja nie mogli zejsc z parkietu. Ale jak tu zejsc, kiedy gosc gral takie prelki i w taki sposób, ze nogi, rece, szyja i nie wiem co jeszcze same się bawily. Jestem pewien, ze gdyby nie decyzja organizatorow to Huckaby moglby grac nie do 6.30 ale do 8 czy 9 a na parkiecie nadal trwalaby szalona zabawa.

Podsumowujac: Numer 1 zdecydowni Mike Huckaby i Derek Plaslaiko potem wlasciwie wszyscy po rowno. Oczywiście bez MvOT.

Sobota- Blake i szmaragdy

Po niespelna 5 godzinach snu stawilem się na kolejne stanowisko ogniowe aby tym razem stawic czola panom z Emeralds, jakiejs wloskiej gwiezdzie metalu czy czegos takiego i calemu tabunowi gwiazd grajacych dubstep i UK garage. No i zmeczeniu oczywiście.

Popoludniowy koncet rozpoczal się od dobrego ale lekko usypiajacego wystepu Joela Martina i Cherrystones. Gdybym miał tam karimate to na stete bym usnal. I chyba nie tylko ja.

Ale zraz pozniej zostalem po pierwsze rozbudzony, po drugie postawiony na nogi a nastepnie wystrzelony na orbite okoloziemska. Wszystko to dzięki kosmicznemu wystepowi tria Ememeralds. Smutny pan w czerwonej koszuli, maly szlony pan z gitara i grozny dlugowlosy klawiszowiec (??) sprawili, że poczulem to co powinienem poczuc dwa dni wczesniej podczas setu Lindstroma- bezkresna przestrzen, gwiazdy, predkosc kosmicza itp. Szkoda ze tylko przez 40 minut… Najlepszy koncert calego festiwalu.

Niestetylądowanie okazalo się bardzo bolesne bo spadlem na terytorium zajete przez zespol Goblin. Terytorium z którego trzeba sie było jak najszybciej ulotnic. Jak pomyslal tak zrobim. . Nie moja bajka, nie moja broszka. Dla fanow koncert musial być fajny.

Idac do Fabrki na Bass Mutation jednego byłem pewny- będą tlumy. Hordy małolatów (sam do strych nie naleze) w ray banach, które slyszac slowo dubstep leja w spodnie rurki tudziez leginsy. Niemniej jednak- kochaj blizniego swego, a muzyka jest najwazniejsza. Po raz drugi z powodu tego ze tak dobrze było w Sali 2 ominely mnie ciasne koncerty Cosmin TRG i Falty DL i prawie cały wystep Mount Kimble. Tego ostatniego zaluje bardzo bo slyszalem tylko pozytwyne recenzje a ostatnie 5 minut na które się zalapalem zdaja się to potwierdzac. Dobry wytep Kontext, switetny (zupelnie niespodziewanie) Eleven Tigers (powinien grac na glownej scenie), porywający Dorian Concept i calkiem przyjemny Spatial, sprawili ze wieczor był wiecej niż udany. Żaden jednak nie dorownal Jamesowi Blake’owi , którego eklektyczny, znakomity technicznie wystep zapamietam na dlugo. Nie pozostaje nic innego jak tylko czekac na jego pierwsza plyte dlugograjaca.

Niedziela- blogi sen w kinie

Glownym punktem ostatniego dnia festiwalu było wykonanie nowej sciezki dzwiekeowej do filmu Solaris, za ktora odpowiedziali byli Ben Frost i Daníel Bjarnason Jako filmowy i soundtackowy tryglodyta nie widzialem tego filmu wczesniej, nie slyszalem oryginalnej muzyki, ale byłem przepelniala mnie za to dzicieca wrecz ciekawosc. W koncu dziela Bena Frosta czy Briana Eno (wprolpracowal przy tworzeniu tego dziela) do slabych nie naleza. I nie zawiodlem się. Koncert okazal się jenym z najjasniejszych punktow calego festiwalu. Ta gleboka kompozycja sprawila, ze napierw zamknalem oczy, potem przenioslem się w stan pomiedzy snem a jawa, a pozniej zasnalem na dobre. Obudzila mnie dopiero cisza która zalegla po jej zakonczeniu. Jeżeli istnieje cos takiego jak dobra muzyka do usypiania to nowy soundtrack do Solaris jest pozycja obowiazkowa.

Na koniec ostatki w Pauzie. Calkiem dobry set Zppy Zepa i The Phantom plus 3 swietnych znajomych sprawily ze był to naprawde mily wieczor. Liczylem w glebi serca na jakas niespodzianke, wiec gdy zobaczylem Jamesa Blake'a bylem pewien, ze zagra jakiegos ekstra seta. Niestety moje marzenia sie nie ziscily.

Na koniec wnioski generalne. Usound 2010 muszę uznać za wiecej niż udany, ale nie zminia to faktu, że wczesniejsza edycja była w mojej ocenie lepsza. Mniej ludzi, jedna sala w Manghdze (brak dylematow na jaki koncert isc) i chyba mimo wszystko lepszy dobor artystów (Monolake, Pole, Omar S) sprawily, ze edycje z 2009 roku będę wspominac lepiej. Nie zmienia to faktu ze caly czas najlepsza Unsoundowa wydarzeniem pozostaje dla mnie impreza z 2008 roku gdzie zagrali Jacek Sienkiewicz, Bruno Prosnato i Melchior Productions- genialne miejsce, genialna muzyka, genialni ludzie. Pure minimal!!!

A za rok i tak będę niezaleznie kto się pojawi. Bo tak jak zostalo już powiedziane: „ Mówią, że w życiu tylko dwie rzeczy sa pewne- śmierć i podatki. Ja do tego duetu dodam jeszcze jedną- krakowski Unsound Festival.”

A jako wspominki- najlepszy kawałek jaki uslyszalem na tegorocznym Unsoundzie. James Blake i jego Limit to Your Love

Four Tet- Sing (Floating Points Remix)

2010-06-04T10:24:00.004+02:00

Najlepszy kawałek z ostatniej płyty Four Tet w remiksie Flotaing Points.

Four Tet- Sing (Floating Points Remix)

SZTOS!!! I to 14-minutowy...

Actress- Splazsh

2010-04-26T21:12:00.004+02:00

Świat elektroniki nie przestaje zaskakiwać i zachwycać. Po znakomitym albumach Petera van Hoesena, Pantha du Prince, Booka Shade (mówcie co chcecie mnie się bardzo podoba) i Bonobo oraz nieprawdopodobnej EPce T++ przyszedł czas na kolejną perełkę. Co tam perełkę- PERŁĘ.

Człowiekiem, który tę perłę stworzył jest Darren J. Cunningham, założyciel wytwórni Werk Discs (jej sumptem ukazały się produkcje takich producentów jak Zomby, Lukid, Starkey czy Lone), który na dniach wyda swój drugi autorski album pt. Splazsh (Honest Jon's Records).

Actress- Splazsh

Ciężko przychodzą mi na myśl słowa, które oddałyby geniusz tego albumu, jego wielowymiarowość, głębię, swoisty eklektyzm i aurę którą roztacza. Naprawdę nie wiem co mógłbym napisać, bo cokolwiek by to było z całą pewnością nawet w połowie nie odzwierciedlało mojego zachwytu. Nawet nie wiem do jakich innych artystów mógłbym odnieść dzieło Actress. Burial? STL? Omar S? Ben Klock? Zomby? Nie mam pojęcia... To co stworzył Darren J. Cunningham, to jakaś zupełnie nowa wybuchowa mieszanka techno, dup stepu, IDMu, instrumentalnego hip-hopu i nie wiem czego jeszcze. Mieszanka, która z jednej strony skłania do słuchania jej w domowym zaciszu i refleksji, a z drugiej wyciąga do nas rękę i prowadzi na undergrounową imprezę gdzie liczy się tylko muzyka bez stylistycznych, czy jakichkolwiek innych granic.

Już wiem co mieli na myśli organizatorzy festiwalu Unsound 2010 zapraszając Actress. Kto inny lepiej odda nastrój mroku niż on?!?!

Fonoteka 5 (Remixed)

2010-04-19T22:39:00.007+02:00

Nie wiem czy ekipa Estrada Nagrania czekała z wydaniem Fonoteki 5 Remixed do zakończenia najdłuższej w nowożytnym świecie żałoby narodowej, ale jeśli tak było, to okazało się to świetnym posunięciem.

Fonoteka 5 (Remixed)

Po tym co mogliśmy usłyszeć w stacjach radiowych przez ostatni tydzień (w Trójce to chyba mają folder albo szafę o nazwie "żałoba", w którym jest raptem 5 płyt), kawałków z tej "płyty" nie można słuchać cicho. Jeśli komuś spodobała się piąteczka w oryginalnej wersji, to nie ma możliwości, aby nie polubił wersji zremiksowanych, z których przynajmniej kilka miażdży od pierwszego przesłuchania. Moimi osobistymi faworytami są Bontone i Zegar, Printmpo i V, Przaśnik i Pięć Minut, oba numerki Slime no i oczywiście Tizzy Def z jego The Noose. Ale tak naprawdę wszystkie utwory są znakomite. Tak jak w przypadku "zwykłych" Fonotek największej frajdy nie sprawia przesłuchiwanie pojedynczych kawałków, lecz możliwość obcowania z całością materiału, który dopracowany jest w najmniejszym szczególe i ułożony w idealnym porządku . Już teraz nie mogę się doczekać Szósteczki...

Jak zwykle- pozycja obowiązkowa.

P.s. Jeśli wyszła Fonoteka to znaczy, że wiosna się zaczęła.

VIVA i przyjaciele

2010-04-06T13:29:00.003+02:00

Polski show biznes cały czas się rozwija, a Święta były doskonałą okazją na odrobienie zaległości, które w moim przypadku gromadziły się od Bożego Narodzenia. Jeśli chcecie zobaczyć najciekawsze okazy zamieszkujące polską scenę muzyczną, to nie musicie iść do zoo (na południu pogoda nie powala), ale w domowym zaciszu możecie sobie puścić poniższą piosenkę. Są niemal wszyscy- Doda, Stachursky, Kupicha, Andrzejewicz i reszta, której nigdy nie widziałem na oczy. Chyba pierwsze tego typu spotkanie "dream teamu" od nagrywania "Mojej i Twojej Nadziei" w 1997 roku.

Widok "malarza" Kupichy na końcu- Bezcenne!

Radiofonia- czwartek

2010-04-05T11:30:00.005+02:00

Jeśli macie czas w i możliwość to zapraszam do słuchania Pasma Akademickiego w Radiofonii w każdy czwartek pomiędzy 9 a12 i 15 a 18, do której to audycji wybieram muzykę.

Czego możecie się spodziewać?? Wszystkiego co dobre i ciekawe bez względu na gatunek. Jeśli ktoś kiedyś słuchał Radiofonii to wie, że nie ma w niej praktycznie żadnych ograniczeń dotyczących przystępności muzyki. Niestety z przynajmniej dwóch powodów nie znajdzie się na trackliście zbyt dużo minimali i disco. Po pierwsze pora trochę nie ta, a po drugie długość większości kawałków do radiowej nie należy. Niemniej jednak to, co poleci będzie w ok. 85% elektroniczne. Słuchać możecie na 100,5fm (Kraków i okolice) lub bezpośrednio ze strony radiofonia.fm.
Zapraszam do słuchania i komentowania.

2010-03-31T20:35:00.003+02:00

Jedna z tych kompilacji, na które warto było czekać. Deadbeat'a znają chyba wszyscy- 6 albumów, kilkanaście singli i EP'ek oraz... do tej pory żadnego oficjalnego mikstape'u na koncie. No ale wreszcie jest- znakomite Radio Rothko.

Radio Rothko Mixed By Deadbeat

Scott Monteith zabiera nas dzięki swojemu debiutanckiemu mikstape'owi w podróż wzdłuż i wszerz tech-dubu, który jest gatunkiem baaardzo szerokim. Wśród wykonawców, których produkcje znalazły się na tym albumie znajdują się m.in. Basic Chanel, Monolake, Pendle Coven, Rhythm and Sound, Quantec czy sam Deadbeat, czyli najważniejsi przedstawiciele tej dziedziny muzyki elektronicznej. Mimo iż większość z wykorzystanych utworów znam w wersjach "samodzielnych", to jednak w rękach Monteith'a nabierają one zupełnie nowych barw i zyskują całkowicie nową jakość. Słuchając Radio Rothko mam wrażenie obcowania z esencją dub-techno, który jest muzyką różnorodną, głęboką i hipnotyzującą. Jest to również produkcja, która pokazuje, że ostatnimi czasy poza nielicznymi wyjątkami, da się zauważyć na tej scenie muzycznej deficyt nowych pomysłów i środków, czego skutkiem jest brak dzieł wybitnych i rewolucyjnych.

Mam nadzieję, że Radio Rothko stanie się swego rodzaju podsumowaniem, które zacznie nowy złoty wiek światowego tech-dub'u.

Chopin

2010-03-27T22:45:00.001+01:00

You'll Never Know/ Just A Memory

2010-03-21T23:03:00.003+01:00

Dwa kawałki, w rytm których upłynęła mi niemal cała leniwa niedziela. Pierwszy to pochodzący z 1981 roku przepiękny utwór You'll Never Know w wykonaniu grupy Hi-Gloss, drugi to edit tego pierwszego stworzony przez geniuszy z 6th Borough Project czyli panów Craig'a Smith'a i Graeme'a Clark'a. Ucztujcie.

Peter van Hoesen - Entropic City

2010-03-19T18:52:00.005+01:00

Mój apetyt na tę płytę rósł już od pewnego czasu, a swoje apogeum osiągnął jakiś tydzień temu podczas przesłuchiwania jubileuszowego miksu nagranego przez Peter van Hoesen'a dla bloga mnmlssg. Miksu co tu dużo mówić znakomitego...

A jaka jest płyta? Ciężka, duszna, mechaniczna, trochę IDM-owa, ale przede wszystkim spójna i... zajebista. Muszę przyznać, że dzieło tego młodego belgijskiego producenta wprowadziło w moim pokoju tak dobry klimat, jak nie przymierzając pierwsze domowe odsłuchanie najnowszego albumu Panth'y du Prince. Albumy te choć różnią się od siebie tak bardzo, to jednak łączy je jedna rzecz, mianowicie pomysł, a co za tym idzie spójność. Paradoksalnie brzmi w tym kontekście tytuł albumu, znamionujący chaos i nieporządek.

Peter van Hoesen - Entropic City

Płyty van Hoesen'a słucha się trochę jak DJ'skiego setu- jest hipnotyzujący wstęp, długie rozwinięcie, które swój punkt kulminacyjny osiąga przy utworze Terminal i trwa aż do Quartz #1 i następujące po nim zakończenie. Jeśli ktoś szuka na tej płycie ozdobników i melodii rozcieńczających gęstą techniczną zawiesinę, to ich nie znajdzie. Na szczęście!!! Belg może od tego momentu uchodzić za wzór, jak z minimum z zrobić maksimum. Jeśli tak będzie brzmieć techno w XXI wieku, to o kondycję tej muzyki nie ma się co martwić.

How to dance disco??

2010-03-11T22:48:00.003+01:00

Oto filmik, który obejrzałem już dziś ze 20 razy i za każdym kolejnym podoba mi się bardziej. Chyba najlepszy poprawiacz humoru od początku roku.

Wie ktoś co to za kawałek, do którego Finowie się bawią?? Jeśli tak to proszę o info.

Driving home for... Easter

2010-03-09T12:38:00.004+01:00

Od jakichś 10 minut uśmiech nie opuszcza mojej twarzy. A dlaczego?? Bo znalazłem ten kawałek. O jakieś 4 miesiące za późno, ale co tam...

Chris Rea - Driving Home For Xmas (The Revenge Rerub)

A tu do ściągnięcia.

Chris Rea był jednym z moich ulubionych wykonawców w dzieciństwie. Pamiętam jak przez pewien czas bez przerwy słuchałem jego kasety pt. Blue Cafe. Hmmm...

A remix The Revange... Geniusz!!!

M_nus- Making Contakt Soundtrack

2010-03-06T20:27:00.002+01:00

Ostatnio zauważyłem, że czym cięższa elektronika, tym bardziej mi wchodzi. Jakoś nie potrafię się już bawić przy house'ie czy deep'ach a z coraz większym szacunkiem darzę to ortodoksyjne, oszczędne techno. Stąd dziś propozycja właśnie w takim klimacie.

M_nus- Making Contakt Soundtrack

A okazja nadarzyła się nie lada, bo oto wytwórnia M_nus wydała kilka dni temu znakomitą kompilację, na której znalazły się utwory producentów tworzących właśnie dla niej. Po przeciętnych Balance 016 i Renaissance w wykonaniu Gui Boratto, w końcu jakieś pierdolnięcie. Z resztą ciężko spodziewac się czegoś innego po takich artystach jak Heartthrob, Marco Carolla czy JPLS. Wczoraj katowałem tę kompilację przez prawie cały dzień i na pewno będę do niej powracać w przyszłości. Mocny bit, czysta energia i minimum ozdobnikow, to coś czego ostatnio potrzebowałem.

P.S. Po przesłuchaniu przypaliłem się jeszcze bardziej na impreze Click Box w Krakowie. Może być ogień!!!

Christian Löffler

2010-03-05T00:35:00.004+01:00

Ponowny powrót po dłuższej przerwie. Mam nadzieje, że wielki... A przynajmniej ciekawy...
Dziś dwie propozycje, które chodziły za mną przynajmniej od dwóch tygodni. Moim zdaniem warto było czekać.

Te dwie propozycje, to EP'ki Christiana Löffler'a, niemieckiego producenta, o którym nie wiem zupełnie nic. Chyba tylko tyle że jest młody i ma niesamowity talent. Ciężko w jakikolwiek sposób opisać jego muzykę. Jeśli już muszę to uczynić, to określiłbym ja jako hipnotyzujący deep house rozcieńczony sporą ilością dub'owego techno i ambinentowej przestrzeni. Naprawdę nie wiem co o tej muzyce więcej powiedzieć. Jak dla mnie wymyka się ona wszelkim podziałom czy jednoznacznym klasyfikacjom. Czysty geniusz...

Christian Loffler- Raise EP

Christian Loffler- Heights EP

Jeśli ktoś ma jakiekolwiek wątpliwości:

How to break up with your girlfriend

2010-03-01T21:21:00.000+01:00

Polski shit vol.2

2010-02-20T17:20:00.002+01:00

Kolejna odsłona polskiej myśli kinomatograficzno-muzycznej.

Ten kawałek ma tak wiele warstw, że mój umysł nie potrafi jej ogarnąć. "powinnaś być ze mną"- coś o kacu- "powinnaś być ze mną"- coś o rozmowach telefonicznych- "powinnaś być ze mną"- coś o posuwaniu- "powinnaś być ze mną"- aktor, nie teatr, teleturniej- "powinnaś być ze mną"- pani psycholog, nie psycholożka (to akurat spoko)- "powinnaś być ze mną"- pewność siebie- "powinnaś być ze mną", "powinnaś być ze mną", "powinnaś być ze mną", "powinnaś być ze mną", "powinnaś być ze mną", i itdk...

Do tego Ibisz jako fotoreporter, Nowicki jako staruch, Trojanowska jako aktorka...

Jest tylko jeden gigantyczny, niezaprzeczalny plus- fajne panny.

Środy

2010-02-12T00:12:00.001+01:00

Co tu dużo pisać... Genialne!!!

The Wednesdays from Richard on Vimeo.

Królik po berlińsku

2010-02-11T23:09:00.003+01:00

Jeśli ktoś jeszcze tego filmu nie widział, to gorąco polecam jego obejrzenie. Tym bardziej, że można to zrobić zupełnie za darmo na stronie TVP. W końcu jakiś objaw misyjności...

Królik po berlińsku

Ach, ten głos Krysi Czubówny....

Cezik

2010-02-09T14:20:00.003+01:00

Ghosts Of Venice- I Learned From The Best

2010-02-09T12:44:00.003+01:00

Nieoficjalny teledysk do kawałka Ghosts Of Venice, do stworzenia którego wykorzystano film Mac i Ja z 1988 roku. Jego reżyser Stewart Raffill dostał za niego Złotą Malinę w 1989, a sam obraz był nominowany do tych nagród jeszcze w dwóch innych kategoriach. Nie widziałem go i nie chcę widzieć, ale teledysk podoba mi się bardzo. Brakuje mi w nim tylko sceny z Will'em Smith'em...

Ghosts Of Venice 'I Learned From The Best' from Kill The Rhythm on Vimeo.

Mayer Hawthorne – Soul With A Hole Vol. 1

2010-02-08T23:19:00.005+01:00

Dziś propozycja nieelektroniczna, ale na pewno najlepsza z tegorocznych. Jakiś czas temu wpadła mi w oko najnowsza produkcja Mayer'a Hawthorn'a, czyli kompilacja Soul Witha a Hole Vol. 1, która ukazała się sumptem wytwórni PBW czyli spółki córki labelu Stones Throw (Mayer Hawthorn'e wydał dla niej swoją debiutancką płytę).

Mayer Hawthorne – Soul With A Hole Vol. 1

A co na tej smakowitej kompilacji... Prawie 60 minut genialnego, oldschool'owego i seksownego soul'u w najlepszym wydaniu. Jeśli soul to oczywiście najczęściej pojawiającymi słowami w ciągu tej godziny są girl, love, miss, baby itp. Nie razi to jednak zupełnie, no bo jak mogą denerwować numery taki jak Sly Slick & Wicked- Sho Nuff

czy The Marvelettes - As Long as I Know He's Mine

Ta płyta to od samego początku do ostatniego dźwięku istny cukiereczek, który w ustach mógłby się rozpuszczać całą wieczność. Gdybym obchodził walentynki to wiem co bym wtedy puścił...

2010-01-31T00:18:00.001+01:00

Seth Troxler- Boogybytes Vol. 5

2010-01-28T22:44:00.006+01:00

Po dłuższej przerwie czas przypomnieć o sobie czymś dobrym i mocnym. Stwierdziłem, że idealnie w roli przypominajki sprawdzi się najnowsze wydawnictwo labelu BPitch Control czyli stworzony przez Setha Troxlera miks z serii Boogybytes.

Seth Troxler, to producent jeszcze do niedawna zupełnie dla mnie anonimowy. Stan ten zaczął się zmieniać od momentu, kiedy usłyszałem jego podcast dla portalu Resident Avisor a później kilka jego autorskich produkcji. Ten Amerykański DJ i producent, który swoją muzyczną karierę rozpoczynał w Detroit stał się w ciągu ubiegłego roku jedną z najciekawszych postaci sceny minimal - deep/tech house, czego ugruntowanie znajdujemy właśnie na Boogybytes Vol. 5.

Słuchanie tego miksu kojarzy mi się z zabawą jojo z zamontowanym w środku łożyskiem. Jojo leci sobie szybko na dół (wstęp), potem kręci się kilkanaście sekund (rozwinięcie) a na naszą komendę wraca do góry (zakończenie). Tak właśnie jest w przypadku dzieła Amerykanina.

Seth Troxler- Boogybytes Vol. 5

Wstęp... Powiem szczerze, że jeszcze chyba nigdy nie słyszałem lepiej zaczynającego się miksu. Przyrzekam!!! Najpierw hipnotyzujący monolog będący hołdem złożonym życiu klubowemu a potem to...

To jak Dinky zremiksowała ten w oryginale jedynie przyzwoity kawałek wywołało na mojej twarzy nieopisaną wręcz radość. Tak powinna zaczynać się każda impreza.

Rozwinięcie... Bardzo równe i bardzo dobre. Seth Troxler ani na chwile nie daje nam szans usiąść na krzesełku czy skoczyć do baru. Wszystkie przejścia są płynne i znakomicie przemyślane. Po prostu geniusz. A do tego ten kawałek...

Zakończenie... Równie krótkie, jak rozpoczęcie, bo składające się tylko z jednego utworu. Ale jakiego!!! Nicolas Jaar- nowa gwiazdka elektroniki!!!

I kto powiedział, że efekt jojo jest zły i trzeba z nim walczyć??

Axe Cleans Your Balls

2010-01-23T20:08:00.000+01:00

Dollkraut - Loot

2010-01-22T19:21:00.001+01:00

Skąd ci ludzie biorą pomysły na te teledyski?? Kawałek też niczego sobie.

History Of House Music

2010-01-21T23:20:00.001+01:00

Właśnie zaczynam oglądać. Zapowiada się baaaardzo ciekawie.

Alma

2010-01-21T22:24:00.000+01:00

Bez komentarza...

Alma from Rodrigo Blaas on Vimeo.

Kampania społeczna

2010-01-21T00:29:00.002+01:00

Jak powinna wyglądać kampania społeczna?? Ano właśnie tak :)

Levon Vincent- Ssgs Mix

2010-01-19T00:18:00.004+01:00

Dziś propozycja polegająca na podklepaniu posta zamieszczonego na innym blogu. Tym blogiem jest znakomity mnmlssg.blogspot.com, z którego co jakiś czas pobieram darmowe miksy. Zawsze można być pewnym dwóch rzeczy- różnorodności i jakości. Każdy jest inny i każdy znakomity.

Specjalnie na nowy rok za stworzenie miksu wziął się Levon Vincent, jeden z najciekawszych producentów tego ubiegłego. W 2009 wydał między innymi kilka singli, 2 EP'ki i nagrał świetny podcast dla Resident Advisor, czyli można powiedzieć, że mamy do czynienia z człowiekiem płodnym.

mnml ssgs mx46: levon vincent

Miks, który polecam, należy do tej kategorii miksów, które posiadają wszystko co trzeba, aby stwierdzić o nich, że są genialne. Jest w nim wstęp, jest rozwinięcie, jest zakończenie, jest świetna tracklista (bo prawie niczego nie znam) i jest głęboka myśl towarzysząca jego tworzeniu. Nie ma tu bezsensownego "napierdalania" od początku do końca, ale powolne budowanie napięcia i atmosfery. Takie rzeczy zdarzają się zbyt rzadko, aby ich nie przesłuchać.

Tracklista w komentarzach

Her Morning Elegance

2010-01-18T10:50:00.003+01:00

Genialny teledysk!!!

Hunee

2010-01-17T23:01:00.008+01:00

W jednym z podsumowań 2009 roku przeczytałem, że jednym z jego największych pozytywów był rozwój sceny disco-house, a co za tym idzie pojawienie się kilku świetnych tego typu produkcji, jak choćby płyta Linkwood System, single Tensnake'a, Woolfy'ego, Motor City Drum Ensemble i 6th Borough Project czy świetne kompilacje w stylu Permanent Vacation: Selected Label Works, Cosmic Blearic Beats vol.2 i If This Is House I Want My Money Back. Dlatego dziś podwójna propozycja w rytmach house'owego disco.

A tą propozycją są dwie EP'ki wydane przez Hunee, czyli młodego i bardzo zdolnego producenta z Berlina. To co Hun Choi produkuje to bardzo ulotne ale zarazem niesamowicie ciepłe i bujające kompozycje, które zawieszone są gdzieś pomiędzy disco a deep-house'm.

Hunee - Barrio Payment

Pierwsza z EP'ek czyli Barrio Payment, to 3 kompozycje, z których zdecydowanie najbardziej przypadła mi do gustu ostatnia czyli Amidar. Nie wiem czy kiedykolwiek słyszałem tak- niestety nie wiem jak to inaczej określić- seksowny kawałek. Początkowy szept, który następnie przechodzi w jęki i krzyki wywołuje u mnie z każdym razem ciary. Geniusz!!!

Hunee- Brother

Propozycja nr 2 to EP'ka pt. Brother. W tym wypadku mamy do czynienia z 4 kompozycjami, które sprawią, że nikt nie usiedzi w swoim fotelu spokojnie. No może za wyjątkiem jednego utworu... I najlepszego moim zdaniem... Chodzi i o kompozycję Babel 2, która przy każdym przesłuchaniu wywołuje u mnie chęć odpłynięcia w siną dal. Jeśli istnieje coś takiego jak idealny disco-house, a jako radykalny realista pojęciowy wierzę, że coś takiego istnieje, to dzięki temu utworowi Hunee znalazł się baaardzo blisko tego ideału.

hunchmusic.wordpress.com- a tu adres strony Hunee. Polecam!!!

2010-01-15T00:47:00.001+01:00

Zimoun : Sound Sculptures & Installations | Compilation Video V1.5 from ZIMOUN VIDEO ARCHIVE on Vimeo.

Lato, lato !!!

2010-01-09T16:24:00.004+01:00

Pogoda taka, że chce się rzygać, ale to nic. To nic, bo istnieją takie kawałki i takie teledyski, które teleportują nas w momencie do ciepłych krajów i sprawiają, że przestajemy myśleć o sprawach przyziemnych.

Taki właśnie jest utwór australijskiego zespołu Miami Horror pt. Sometimes. Być może kawałek sam w sobie nie kopie tak bardzo, ale teledysk... Miód na moje serce... Kto z nas nie marzył o takiej wakacyjnej przygodzie??

Sometimes from Miami Horror on Vimeo.

A tu do ściągnięcia.

Miami Horror- Sometimes

Różności

2010-01-06T23:57:00.003+01:00

Parę luźnych muzycznie rzeczy, które wpadły mi ostatnio w ucho.

Zajebisty teledysk. Kawałek też niczego sobie

Parkietowy wymiatacz. Może niezbyt ambitne, ale bujać potrafi.

Bardzo fajny remiks w wykonaniu Seth'a Troxler'a.

Klasyk... Ale jaki edit?!?!
Wicked Game Edit by Soul Clap

Pełen czill... Tak powinno się kończyć każdy dzień.

P.s. Do blogosfery wrócił Funkoff jeden z moich ulubionych polskich DJ'ów. To dzięki niemu poznałem kawałek Blind w remiksie Frankie'go Knuckles'a. Zachęcam do przeglądnięcia jego strony. Naprawdę warto disco-city.blogspot.com

Marcel Knopf - Dusty Dance

2010-01-05T23:53:00.004+01:00

Pozostańmy jeszcze na chwilę w minionym 2009 roku... Prawie w każdym poście pisałem jaki to on nie był genialny, ile to znakomitych płyt nie wyszło, jakie to świetne single się nie ukazały. Ten post to kolejna jego gloryfikacja.

Pretekstem do komplementów jest pierwszy długogrający album Marcela Knopf'a- młodego, niemieckiego producenta, którego pod swoje skrzydła przygarnął Niklas Worgt, bardziej znany jako Dapayk czy Marek Bois. To właśnie sumptem labelu Mo's Ferry Productions (dziecko Worgt'a) ukazał się album Dusty Dance, któremu chciałbym poświęcić kilka zdań.

Marcel Knopf - Dusty Dance

W niektórych recenzjach autorzy zarzucają tej płycie chaos, bałagan i brak spójności (patrz Soundrevolt), jednak dla mnie najlepszym słowem określającym Dusty Dance to eklektyzm, który bardzo w muzyce lubię. Marcel Knopf nieustannie żongluje stylistykami, sprawia, że każdy kolejny numer zaskakuje. Są tu i house'owe sztosy (patrz That Shit, Cazy About), są deep-house'owe wywijacze (znakomity Dusty Dance z genialnymi wokalem i saksofonem), tech-house'owe momenty (patrz Skinny Bitches) i wreszcie spokojne i nastrojowe zakończenie, na które składa się najpierw Take a No, a później mój osobisty faworyt czyli Leave It Alone z wokalem Evy Padberg.

Marcelowi Knopf'owi należą się wielkie brawa za umiejętność stworzenia tak różnorodnego, ale jak dla mnie spójnego albumu, z którego każdy może wybrać coś dla siebie (oczywiście walory tej płyty odkryje się dopiero po przesłuchaniu całości). Osobne wyrazy uznania za doskonałe wokale, które nadają tym produkcjom specyficzny lekki kształt. Daję 8 na 10.

P.s. Marcel Knopf wraz z Dapayk'iem zagrają pod koniec stycznia w poznańskim SQ. Ciekawe kiedy podobna impreza będzie mieć miejsce w Krakowie...

Atheus- Soundscapes and Drones

2010-01-03T23:08:00.005+01:00

Po Sylwestrowych szaleństwach przyszedł czas na wyciszenie i seans relaksacyjny. Idealnie nadaje się do tego dzisiejsza propozycja muzyczna.

Atheus- Soundscapes and Drones

A jest nią najnowsza produkcja Atheusa pt. Soundscapes and Drones, która ukazała się sumptem szwedzkiego labelu Ghost Sound. Jaka jest ta płyta?? Dokładnie taka jak wskazuje jej tytuł i okładka z tym że 100 razy lepsza. Serge Collin serwuje nam ponad godzinną ucztę wyśmienitego ambientu, drone'u i dub-techno (tego chyba jest akurat najmniej), tworząc nieprawdopodobne, nieskończone wręcz przestrzenie. Jeżeli ktoś, kto potrafi stworzyć nicość, to z całą pewnością jest nim Atheus. Ta płyta to bezkres i święty spokój, którego dawno w muzyce nie odnalazłem. Szkoda, że nie miałem tej płyty przy sobie podczas wypadu w Bieszczady. Myslę, że słuchanie tego albumu wśród ośnieżonych szczytów i połonin byłoby przeżyciem wręcz mistycznym. Jednak pomimo tego, że przesłuchuję Soundscapes and Drones w betonowej dżungli, na nienajlepszym nagłośnieniu i w dodatku ze świszczącym niemiłosiernie laptopem w tle (wentylator mi szwankuje), to odbiór jest i tak doskonały. Tego typu produkcje bronią się same...

Niniejszym czas oficjalnie rozpocząć rok 2010. Oby był muzycznie przynajmniej tak samo dobry jak poprzedni.

2009- Podsumowanie

2009-12-23T10:44:00.009+01:00

Najlepsza płyta, z której kawałek mógłby polecieć w Trójce w biały dzień...

1. The XX
The XX nagrali płytę, której mógłbym słuchać praktycznie cały czas. Proste, łagodne melodie i znakomite teksty, sprawiły, że ostatnie miesiące tego roku upłynęły mi właśnie w rytm tej płyty. Oby następna była przynajmniej tak samo genialna...

2. Moderat- Moderat
Genialna, równa płyta. Genialne poszczególne kawałki w tym mój ulubiony A New Error. Genialne teledyski. No i do tego genialny koncert na Audioriver. Może przesadzam, ale moim zdaniem projekt Moderat to swego rodzaju nowa jakość we współczesnej elektronice.

3. Miike Snow- Miike Snow
Na słuchaniu tej płyty w MP3 prawie bez przerwy upłynęło mi dobrych kilka tygodni. Świetne bujające melodie, dobre teksty i spójność. Gdy słucham tego albumu na mojej tewrzy od razu gości uśmiech.

4. Lee Fields & The Expressions - My World
Jedyny przedstawiciel soul'u i funk'u w zestawieniu.Wyróżnienie za świetne, odprężające melodie, znakomite teksty i za to, że dzięki temu albumowi można bez żadnych problemów przenieść się w lata 70-te.

5. Lukid- Forma
Niepozorny album, który chyba nie pojawił się jeszcze w żadnym z czytanych przeze mnie zestawień. Do tej płyty Luke'a Blair'a szczególnie ostatnio powracałem bardzo często, a to dzięki jego umiejętności łączenia IDM'u, downtempo z elementami ambientu. Mam nadzieję, że dzięki temu podsumowaniu ktoś oprócz mnie doceni tę płytę.

Najlepsza płyta około minimalowa

1. Jacek Sienkiewicz- Modern Dance
Jeśli chodzi o dylematy, to przy tej kategorii były one największe. Najważniejszym z nich był wybór najlepszego albumu. Po długich rozmyślaniach postanowiłem przyznać I miejsce Jackowi Sienkiewiczowi. Za co?? Przede wszystkim za spójność. Tej płyty nie da się słuchać w kawałkach, w rozbiciu na pojedyncze utwory. Dopiero przesłuchanie Modern Dance w całości pokazuje geniusz tego albumu i jego twórcy. Najbardziej przemyślana płyta roku.

2. Dilo- Waheira
Objawienie końca roku. Najlepsza w tym roku fuzja minimal techno i IDM'u, plus ogólne wrażenia artystyczne, sprawiają że mój podziw dla tej plyty rośnie z każdym przesłuchaniem.

3. DJ Sprinkles- Midtown 120 Blues
Sytuacja podobna do The XX- wcale nie trzeba grać głośno, aby uzyskać pożądane efekty. Ta płyta powinna być puszczana na wszystkich terapiach antystresowych.

4. Masomenos - The Third Eye Album
Kolejny powszechni niedoceniony album, a dla mnie jedna z najlepszych płyty. Wydawnictwo Masomenos to dowód na to, że mozna stworzyć gorącą, parną wręcz atmosferę bez używania tandetnych chwytów. Minimal, który buja...

5. Manuel Tur- 0201
Niepozorny album, który ma jednak w sobie tyle wdzięku i świeżości, że mógłby obdzielić nimi ze trzy inne. Wyróżnienie za jakąś taka nieśmiałość...

Najlepsza kompilacja:

1. Balance 014- Joris Voorn
W tym roku król jest tylko jeden. Joris Voorn i jego genialne Balance 014 sprawili, że wybór kompilacji był dziecinnie prosty. Oby tak dalej!!!

2. Omar S- Fabric 46
Wg Resident Advisor najlepsza kompilacja roku... Gdyby nie Balance 014 u mnie byłoby tak samo. Fabric 46 to wielki powrót Detroit techno i narodziny "nowej-starej" gwiazdy. Trzymam kciuki!!!

3. Dj Koze- Reincarnation
Podobnie jak w przypadku Omara S, mamy do czynienia ze swego rodzaju kompilacją autorską, które zasługują na szczególny szacunek. Ktoś powiedział, że Dj Koze ozłaca wszystkie produkcje, za które się weźmie. To wydawnictwo jest tego najlepszym dowodem.

4. Chromeo- DJ Kicks
Jeśli uznać to wydawnictwo jedynie za wstęp czy zapowiedź nowego autorskiego albumu panów z Chromeo, to ja się zaczynam bać... Album aż promieniejący energią, pomysłami i radością. Chciałoby się powiedzieć "Przygotujcie się i prostujcie ścieżki Panom..."

5. Prins Thomas- Live At Robert Johnson
Skomplikowany, niełatwy ale z to genialny miks jednego z najważniejszych przedstawicieli sceny disco. Aby było znakomicie, wcale nie musi być lekko i łatwo. Bo przyjemnie to być musi...

Wyróżnienie:
Permanent Vacation- Selected Label Works. Zapomniałem umieścić w zestawieniu...

Guy Gerber- My Invisible Romance

2009-12-21T19:55:00.003+01:00

Jeszcze rok się nie skończył, jeszcze nie zdążyłem dokonać podsumowania (powinno być jutro) a tu na sam koniec wychodzi COŚ tak niesamowitego...

Tym czymś jest najnowsze wydawnictwo izraelskiego producenta Guy'a Gerber'a, który zasłynął wydaną w 2007 roku, powszechnie chwaloną płytą pt. Late Bloomers. Album ten bardzo często ląduje w moim odtwarzaczu, a to dzięki wakacyjnemu urokowi i progresywnemu brzmieniu. Teraz doczekał się chyba swojego zastępcy...

Najnowsze wydawnictwo Izraelczyka nosi tytuł My Invisible Romance i ukazało się sumptem labelu Supplement Facts Records, dla którego wydają również tacy producenci jak Michael Clesis, Yakine czy David K.

Jaki jest ten album?? Przede wszystkim zaskakujący. Na Late Bloomers królowały dźwięki z gatunku deep/tech-house okraszane brzmieniami z kręgu progressive house, więc i tym razem spodziewałem się czegoś podobnego. I oto zaskoczenie. Ten album to prawdziwa esencja minimal techno, który dopiero w końcówce nieco łagodnieje, ale też nie na długo. Już ostatni kawałek Livia Bang The Drums (Drums Version) przywraca tej produkcji prawdziwie minimalowego ducha. Na płycie znajduje się tylko 8 kompozycji, ale za to o słusznej singlowej długości, która jednak nie męczy w żaden sposób. Gerber osiągnął ten efekt dzięki wielowarstwowości każdego z utworów. W każdym z nich, oprócz pierwszoplanowego motywu, dzieję się tak dużo, że człowiek siedzi i słucha z otwartą gębą (dokładnie tak samo jak w przypadku filmu Dom Zły, gdzie drugi plan jest przynajmniej tak samo, lub nawet ważniejszy od pierwszego).

Guy Gerber- My Invisible Romance

Każdego z tych utworów słucha się, jak zupełnie innej historii, tak jakby stanowiły pojedyncze single. Jednak w momencie gdy odsłuchuje się album w całości, okazuje się że wszystkie one tworzą jedną, niesamowicie spójną całość. Z tych historii najmocniej przemawiają do mnie Far Away So Close

i Ei Sheket (ten operowy motyw...)

Jest to album, na którym nie ma parkietowych sztosów, mogących porwać od razu do tańca. Jest to jednak z całą pewnością płyta wypełniona perfekcyjnie wyprodukowanymi, dogłębnie przemyślanymi i inteligentnymi utworami wprost stworzonymi do rozmyślań. Gdyby nie to, że dokonałem już nominacji do tegorocznych Muzycznych Śliwek, to na pewno uwzględnił bym My Invisible Romance i postawił go na baaaardzo wysokiej pozycji...

Tracki roku

2009-12-19T19:26:00.005+01:00

Śladem Bookerbus'a postanowiłem sporządzić własną listę utworów, które urozmaiciły mój osobisty 2009 rok. Zaczynamy!!! (kolejność przypadkowa)

1. Savage- savage - Twothousandnine
Wieli powrót italo. Mam nadzieję, że w przyszłym roku wyjdzie jego LP

2. Martin Schulte - Cold Heart (Marko Furstenberg remix)
Co tu dużo mówić- genialny kawałek

3. Reboot- Caminado
Już po raz któryś... Przepraszam...

4. Joker- Digidesign
Bez komentarza...

5. Radio Slave - Neverending
Rzadko kiedy tytuł pasuje tak idealnie do utworu. Niech się nigdy nie kończy...

6. The XX - Infinity
Cos z tej płyty musiało się pojawić. Każdy kawałek jest sam w sobie niesamowity, ale postanowiłem wrzucić ten.

7. Levon Vincent - Double Jointed Sex Freak Part 2
Jedno z odkryć tego roku. Uwielbiam kawałki, które rozwijają się w ten sposób.

8. Animall Collective- My Girls
Właściwie jedyny kawałek z najnowszej płyty Animal Collective, który mi się spodobał. Ale za to jaki...

9. Martyn - Elden St (Sebo K Watergate Edit)
Buja straszliwie, ale w ten unikalny, subtelny sposób. Coś wspaniałego!!!

10. Krystyna Prońko - Byłeś, jesteś, będziesz mój (Funk Off 'DJ FRIENDLY' Edit)
Staroć, ale co tam. Odkryłem ten kawałek dopiero w tym roku i uważam, że jest niesamowity. Jedyna polska perełka w zestawieniu.

11. Moderat- A New Error
Wymarzony początek genialnego albumu. No i ten teledysk...

12. Dinky- Ceramik
Najlepszy utwór ze znakomitej płyty Dinky. Mogę słuchać tej kompozycji właściwie cały czas.

Reboot- Essentian MIx

2009-12-16T20:50:00.005+01:00

Kiedyś wspominałem, że objawieniem roku jest dla mnie Sven Weissemann. Teraz muszę nieco skorygować moją wypowiedź, bo prawda jest taka, że równym mu objawieniem 2009 roku jest dla mnie Reboot, o którym pisałem na blogu w związku z jego niesamowitą produkcją pt. Caminando.

Reboot to pseudonim Frank'a Heinrich'a, jednego z najważniejszych przedstawicieli frankfurckiej sceny techno. O jego pozycji może świadczyć to, że w swojej karierze wydawał w takich labelach jak Cadenza, Cocoon, Below czy Cecille. Rok 2009 to zdecydowanie jego rok. Obok tak niesamowitych produkcji jak Caminando czy Hello Sweden, jest współtwórcą jednej z najlepszych kompilacji mijającego roku. Chodzi oczywiście o dwupłytówkę From Frankfurt to Mannheim, na której wraz z Saschą Dive pokazał jak powinny brzmieć tego rodzaju produkcje. O tym, że zachwycam się nim nie tylko ja świadczy najlepiej fakt uznania Reboot'a za drugiego w kolejności live act'owca roku przez portalu Resident Advisor (zaraz po niesamowitych panach z Moderat).

Reboot - Essential Mix - 12-12-2009

Dziś chciałbym Wam zaprezentować Essential Mix, który Frank Heinrich stworzył na potrzeby audycji Pete'a Tong'a w BBC Radio1. Tak jak się spodziewałem podcast ten kopie od samego początku do samego końca. Jego sty to mieszanina techno, minimalu deep-house'u i odlschool'owego house'u, czego dowodem jest niniejszy podcast.Najlepsze jest w nim to, że przez te 2h przewija się tylko 16 kawałków, więc mamy okazję do w miarę dokładnego ich przesłuchania. A co jest na tym miksie?? Same świeżynki, które ciężko znaleźć gdziekolwiek do odsłuchu. Już teraz wiem, że np. kawałek Guido Schneider pt. Eijeijeijei będzie rządzić w przyszłym roku. Nie wierzycie? Przesłuchajcie ten podcast, a będziecie wiedzieć w którym kierunku pójdzie taneczna elektronika w roku 2010...

Mam nadzieję, że będzie nam dane posłuchać Reboot'a na przyszłorocznym Audioriver lub Unsound.

Na zakończenie jedna z produkcji Reboot'a- Hello Sweden

Nominacje

2009-12-14T23:49:00.006+01:00

Czas na przedstawienie nominacji do moich osobistych nagród za rok 2009.

Najlepsza płyta, z której kawałek mógłby polecieć w Trójce w biały dzień...
1. The XX- The XX
2. The Flaming Lips- Embyonic
3. Lukid- Forma
4. Kero One- Early Believers
5. Lee Fields & The Expressions - My World
6. Toro Y Moi- Causers Of This
7. The Whitest Boy Alive- Rules
8. Modreat- Moderat (ostatnio słyszałem A New Error w Trójce...)
9. Speech Debelle -Speech Therapy
10. Miike Snow- Miike Snow

Najlepsza płyta około minimalowa (w szerokim rozumieniu tego dziwnego terminu):
1. Masomenos - The Third Eye Album
2. Kaito-Trust
3. Jacek Sienkiewicz- Modern Dancer
4. Anthony Collins- Doubts And Shouts
5. Dinky- Anemik
6. Dilo- Waheira
7. Claude Vonstroke- Bird Brain
8. Manuel Tur- 0201
9. Move D & Namlook- The Evolution Of
10. Monolake- Silence
11. Mathias Kaden- Studio 10
12. DJ Sprinkles- Midtown 120 Blues

3. Dub techno:
1. Pablo Bolivar- Recall
2. P. Laoss- Landscapes and Machines
3. Quantec- Cauldron Subsidence
4. Redshape- The Dance Paradox
5. Fluxion- Constant Limber
6. Newworldaquarium- The Dead Bears
7. F.L.O.- Under Your Star EP
8. Martin Schulte- On the Moon
9. Joergmueller- Mjiu
10. Luke Hess- Light In the Dark

4. Kompilacja:
1. DJ rupture and Matt Shadetek - Solar Life Raft
2. Chromeo- DJ Kicks
3. Watergate 04- Mixed By Sebo K
4. Fabric 46- Omar S
5. Fabric 50- Martyn
6. Faric 49- Magda
7. Fabric 48- Radio Slave
8. From Frankrurt to Mannheim- Reboot & Sascha Dive
9. Balance 014- Joris Voorn
10. Prins Thomas- Live At Robert Johnson
11. Hercules Love Affair – Sidetracked
12. Dj Koze- Reincarnation

Nie ma kategorii dubstep, bo mało go słucham ostatnio. Nie chcę nikomu podpaść...
Zestwienie singli powinno się pojawić jutro.

Fonoteka 5

2009-12-14T21:53:00.006+01:00

Właściwie moje życie muzyczne mogłoby się toczyć od jednej Fonoteki do drugiej... Nie jestem gołosłowny, bo dokładnie dziś ukazała się kolejna, 5 już edycja tego znakomitego wydawnictwa. Muszę stwierdzić, że opłacało się czekać.

Fonoteka 5

Jaka jest Fonotek 5? Na pewno świeża, dopracowana w każdym calu, po prostu genialna. Jak wszystkie poprzedniczki z resztą. Tym mamy jednak do czynienia z albumem nieco bardziej melancholijnym, zimowym i refleksyjnym, wprost idealnym na długie grudniowe wieczory, albo spacery po przyprószonych śniegiem chodnikach. Właściwie jedynym ( obok Na Złamanie Karku w wykonaniu Potr Figiel Esemble) skoczniejszym kawałkiem na płycie jest kompozycja Jadwigi Strzeleckiej pt. Ech, ty masz styl, który łączy w sobie znakomitą melodię i świetny niebanalny tekst. Jak dla mnie jet to jedna z najlepszych polskich piosenek, jakie kiedykolwiek miałem okazję usłyszeć...

Oprócz tego na Fonotece 5 znajdziecie znakomite kompozycje Czesława Niemena, Alibabek, Haliny Żytkowiak czy Zbigniewa Selferta (niesamowite For the Love of You) przeplatane klimatycznymi dialogami i fragmentami muzycznymi.

POZYCJA OBOWIĄZKOWA!!!!!!!!!!!!!!!

Kolombo - Açai

2009-12-12T23:56:00.004+01:00

Dziś chciałbym podzielić się z Wami utworem, który usłyszałem wczoraj w Carycy w trakcie niesamowitego występu dj'a Double:U.

Najpierw parę słów o samej bibie... Wybrałem się na nią zaraz po jakże ekscytującej walce Pudziana z Nejmanem (mam już pomysł na demotywatora) z zamiarem spędzenia w klubie góra dwóch godzin... Jak to jednak w życiu bywa troszkę się to wszystko przedłużyło i wróciłem o 5. A to wszystko z powodu niesamowitej muzy, którą Double:u uraczył zgromadzonych. Deep-house wymieszany z siarczystym techno, trochę trance'u, ale przede wszystkim znakomite minimale sprawiły, że nie mogłem przestać się bawić. Do tego doszła osoba samego dj'a, który nie dość, że czerpał z grania radość, to jeszcze okazał się być bardzo miłym człowiekiem. Gdy tylko komuś spodobał się jakiś wałek mógł spokojnie podejść do konsoli, zapytać i już winyl wędrował do jego ręki. W taki właśnie sposób zdobyłem ID tego kawałka...

Utworem tym jest Açai wyprodukowany przez Kolombo. To jest wprost niewiarygodne, że ten człowiek jest tak słabo znany (ja sam odkryłem go wczoraj), bo lista jego wydawnictw w portalu discogs robi naprawdę ogromne wrażenie.

Jeśli chodzi o sam utwór... Dla mnie jest to muzyczny majstersztyk. Niby prosta melodia, ale ten groove, wyczucie i spowolnienia wprowadzają mnie niemal w stan hipnozy i sprawiają, że nie mogę przestać tupać nogą. Mogę go słuchać non stop... Jeżeli ktoś chce się poczęstować, to:

Kolombo - Açai

Jeszcze wracając do samej imprezy. Dawno nie słyszałem rodzimego dj'a występującego w Krakowie, który zagrałby tak różnorodnie, niekomercyjnie (bez znanych parkietowych sztosów) i tak dobrze technicznie (uzywanie jednego wałka- In the Village David'a Harness'a- w różnych wersjach i z różnymi efektami). Moim zdaniem była to impreza roku w 2009 w Carycy.

P.s. Jutro powinienem zamieścić moje nominacje do Muzycznych Śliwek 2009, a werdykt ogłoszę pewnie za jakiś tydzień. "Najgorsza" jest w tym wszystkim klęska urodzaju, która sprawiła, że dobrych albumów wyszło mnóstwo (i dalej wychodą), a trzeba wybrać tych 5-10...

Paul Kalkbrenner- Berlin Calling Vol.2

2009-12-09T21:41:00.004+01:00

Dziś usłyszane, dziś polecone- najnowszy singiel Paul'a Kalkbrenner'a o nazwie Berlin Calling Vol. 2 Jak to zwykle na singlach bywa tylko dwa kawałki, ale za to jakie... Coś całkowicie innego niż na ścieżce dźwiękowej do Berlin Calling, gdzie dominowały raczej nastrojowe i relaksujące kompozycje. W tym przypadku mamy do czynienia z iście siarczystym uderzeniem. Nie ma tu wielkiej filozofii, ale moc , basss i groove. Po co więcej? Nie wiem, który kawałek lepszy- Bengang czy Torted... Chyba oba równie znakomite i równie bujające.

Paul Kalkbrenner- Berlin Calling Vol.2

Do zabawy!!!

I Ty możesz być DJ'em!!!!!!!

2009-12-08T00:13:00.002+01:00

To co przed chwilą znalazłem totalnie zryło mi mózg. Już padł plan zorganizowania mieszkaniówki na 3 laptopy. Kto mi powie, że choć przez chwilę nie mogę poczuć się jak członek Moderat??

Bawcie się!!!

Dilo- Waheira

2009-12-06T04:05:00.005+01:00

Hmmm... Wspominałem juz na blogu kilka razy, że obecny rok bije całokowicie na głowę poprzedni. Zdanie to wydaje się banalne do momentu, gdy posłuchacie mojej dzisiejszej propozycji. Ten album to dowód, który potrafiłby skazać rok 2008 na kare śmierci... No i do tego album, który wywraca mój wstępny tegoroczny ranking...

A rzecz rozchodzi się o album Dilo pt. Waheria, który został wydany przez baaaardzo zacny label o nazwie Igloo Rec., w którym swoje prodkcje wydają takie tuzy ja Butane czy Mujuice. Dilo, to pseudonim Argentyńczyka Juana Franco Di Lorenzo, który nagrywa także pod pseudonimem Elephant Pixel. Jego produkcje ukazywały się do tej pory w między innymi w takich wydawnictwach, jak Telegraph, Einmaleins, LessIzMore, Esperanza, Adjunct, Minus, Unfoundsound, Soma, co oznacza, że ten człowiek ma naprawdę talent. Waheria jest tego najlepszym dowodem...

Dilo- Waheira

No a muzyka na tym albumie, to to czyściutki i zajebiście klarowny 90% minimal z domieszką niesamowitego IDM'u (Bleach, Walking On the Thin Ice). Rzadko zdarza się, żebym polecał coś juz po pierwszym przesłuchaniu, ale jeśli chodzi o tę płytę, to uczucie obcowania z arcydziełem wystapiło już w trakcie pierwszej minuty pierwszego utworu. Nie jest to na pewno muzyka, która ma za zadanie bujać i ruszać dupskiem, ale moim zdaniem zamiarem autora było stworzenie tła do kontemplacji. Każda z kompozycji trwających- jak przystało na minimal- po 6 i więcej minut (z wyjątkiem jednej), składa się z kilku, znakomicie zespolonych warstw. To minimal tylko z nazwy, bo tak naprawdę mamy w tym przypadku do czynienia z misterną konstrukcja, która nie ogranicza się do użycia paru hipnotyzujących elementów. Najlepszym dowodem na to jest utwór An Iceberg And A Caribou (Sebastian Cohen Remix), gdzie subtelny motyw perkusyjny sprawia, że odlatuję...

Spójrzmy prawdzie w oczy. Gdyby ta płyta nie była tak zajebista, to nie zamieszczał bym jej o tej godzinie i w dodatku po imprezie. Ta płyta proklamowała we mnie stan wyjatkowy, którym nie mógłbym się z Wami nie podzielić, choćby o 4.30 nad ranem.

Podcast day

2009-11-10T20:22:00.004+01:00

Jakoś tak wyszło, że dziś postanowiłem przesłuchać zgromadzone przez mnie ostatnio podcasty. Okazało się, że był to najlepszy wybór jakiego mogłem dokonać...

1.
Na pierwszy ogień idzie FACT Mix 98 stworzony przez mojego ulubieńca Jimmy'ego Edgara, który wsławił się swego czasu nagraniem genialnej płyty Colour Strip. (Tutaj dygresja... Odkryłem ten album kilka lat temu dzięki recenzji Artura Rojka zamieszczonej w Kulturze- dodatku do Dziennika. Czy teraz mógłbym odkryć podobną płytę?? Na pewno nie. Po pierwsze tenże dodatek liczy teraz chyba 4 strony na krzyż, a po drugie z tego co wiem nie ma w nim działu "muzyka". W wyborczej polecają tylko jazz i klasykę, a w Polityce... Lepiej nie mówić co nam proponuje pan Pęczak... Przykre to.)

FACT Mix 98- Jimmy Edgar

Ale wracam do miksu. Najważniejsze jest w nim to, że w ogóle powstał, bo na jakąś produkcję Edgara czekałem już od dłuższego czasu. Miks trwa niestety tylko 33 minuty, ale i tak spełnił moje oczekiwania w 100%. Sporo disco, sporo syntezatorów, sporo brudnych, skrzypiących dźwięków, czyli Jimmy Edgar takiego, jakim go pamiętam. Miks ten dostępny jest jeszcze przez jakieś dwa tygodnie więc się spieszcie ze ściągnięciem. (Tracklista w komentarzach)

2.
W drugi miks zaopatrzyłem się dzisiaj i jest to cotygodniowe wydawnictwo Resident Advisor. Za najnowszym podcastem stoi Dor Levi, czyli izraelski Dj powiązany z wytwórnia Dial (Lawrence, Efdemin, Carsten Jost...). Przyznaje, że nigdy wcześniej o nim nie słyszałem. Tym większą niespodzianą było dla mnie spotkanie z jego produkcją.

RA.180 Dor

Jego podcast, to 70 minut deep-house'owego ciepła, które idealnie pasowało się w ten, pod względem pogody, ch... dzień. Ciało samo buja się w rytm muzyki. (Tracklista w komentarzach)

3.
Powrót do magazynu FACT. Otóż najnowszy podcast dla tego wydawnictwa nagrał Sven Weisemann, czyli jak dla mnie największa objawienie obecnego, 2009 roku. Po takich produkcjach jak Groove CD #119/N°28, epce Xine Zeo, dopiero co wydanym albumie Xine (bardzo doby choć mam pewne zastrzeżenia), nie mam żadnych wątpliwości, że wygra w moim osobistym plebiscycie w kategorii "Osobowość 2009". No a teraz jeszcze dochodzi ten podcast...

FACT Mix 99 - Sven Weisemann

Cóż mogę o nim napisać... Jest po prostu zajebisty. Spodziewałem się czegoś stricte ambient'owo-dub'owego, a dostałem 80 minutowy przekrój współczesnej muzyce elektronicznej. Głęboki deep-house'owy początek, szczypta dub'u i dub techno, trochę minimali, a potem odprężający house i detroit techno. No i końcówka... Niestety nigdzie nie mogę znaleźć tracklisty więc nie wiem jaki jest tytuł ostatniego zremiksowanego kawałka. Znam go na pewno, ale nie pamiętam kto go nagrał. Jeśli ktoś wie co to jest, to proszę o info!

Miks można ściągać jeszcze przez jakieś 2 tygodnie, więc się spieszcie. Dla mnie jest to pozycja obowiązkowa!

Kollektiv Turmstrasse

2009-11-04T21:39:00.003+01:00

Dziś post monotematyczny, bo dotyczący tylko jednego projektu, którego twórczość od jakiegoś czasu prawie nie opuszcza moich słuchawek. Chodzi o niemiecki duet Kollektiv Turmstrasse. Nie wiem jak to się stało, że odkryłem chłopaków dopiero kilka dni temu, ale grunt, że odkryłem i mogę się tym znaleziskiem podzielić z Wami. No a jest czym się dzielić...

Gdy spojrzeć na ich konto na portalu Discogs, to łatwo stwierdzić, że ich dorobek producencki jest bardzo bogaty. Obok jednego albumu długogrającego Christian Hilscher i Nico Plagemann wydali kilkanaście singli i EP'ek, z których jedna jest lepsza od drugiej. To co prezentują, to genialny, soczysty minimal i tech-house, który sprawia, że ciężko usiedzieć w miejscu. Oto dwie próbki...

Jeśli się Wam spodobało, to zachęcam do przesłuchania ich najnowszego Live Promo Mixu (wydany dla Ostwind Records), którego tracklista składa się wyłącznie z ich autorskich produkcji bądź stworzonych przez nich remiksów.

Kollektiv Turmstrasse- Live Promo Mix

Słuchając tego albumu stwierdziłem, że jeśli będą gdzieś grać w Polsce, to jadę w ciemno. Dobrze, że za marzenia nie zamykają, więc... może pokwapią się przyszłoroczne Audioriver albo Unsound...

A jako bonus ten oto nieprawdopodobny, miażdżący kawałek- Holunderbaum (Rumpel Mix)

:)

2009-11-01T20:39:00.001+01:00

Dobry kawałek i jeszce lepszy klip. Polecam!

Hecq Vs Exillion - Spheres Of Fury from Tim.Chris.Film on Vimeo.

Historia Polskiego Rock'a

2009-10-31T16:11:00.003+01:00

Jak pewnie się już zorientowaliście, że nie jestem wielkim fanem rock'a, ale w zamian jestem wielkim miłośnikiem dobrej muzyki w ogóle. Dlatego też muszę Wam zareklamować pewne wydarzenie, które nie jest moim zdaniem wypromowane w sposób wystarczający (być może ze względu na skromny rozmiar sali kinowej).

Chodzi o cotygodniowe projekcje sześcioodcinkowego serialu Historia Polskiego Rock'a, które mają miejsce w krakowskim Kinie 18 (tam gdzie Pauza, ale piętro wyżej) w każdy czwartek o 20 (w Warszawie można go obejrzeć chyba w CDQ). Niestety nie dane mi było obejrzeć pierwszego odcinka, ale drugi, który widziałem, zmiażdżył totalnie. Ta produkcja to zbiór ogromnej ilości ciekawostek, wywiadów i nagrań archiwalnych, które świetnie pokazują świat polskiego rock'a w różnych okresach. Kolejny odcinek pt. Ku przyszłości, będzie opowiadać o początkach polskiego punk'a, więc na pewno będzie ciekawie. Pozycja obowiązkowa!

Więcej informacji na stronach Fundacji Pauza i Filmpolski.pl

Jako suplement kawałek, który odkryłem dzięki temu serialowi (Wiem.. wstyd, że tak późno)

Polski shit

2009-10-28T22:39:00.006+01:00

Po mistycznych wręcz przeżyciach na Unsound nadszedł czas powrotu do polskiej, szarej, gównianej muzycznej rzeczywistościi (z chlubnym wyjątkiem Printempo oczywiście). Jaka ona jest każdy słyszy. Ja zwrócę uwagę tylko na kilka "produkcji":

1. Agnieszka Chylińska- Nie Mogę Cię Zapomnieć

Ten kawałek słyszeli już chyba wszyscy. Nie byłem nigdy wielkim fanem ONA, ale szacunek dla tej grupy mam i uważam ją za jedną z najlepszych w latach 90-tych. W najczarniejszych snach nie przypuszczałem, że Agnieszka pójdzie droga Grzegorza Skawińskiego, ale stało się. Efekt?? Heh...

2. Sidney Polak- Skuter

Najnowszy hit wybijającego się na niepodległość członka T-Love. Przy tym kawałku nawet Chomiczówka brzmi znakomicie. Tak w ogóle to powinni mu wlepić mandat. Nie, nie za tekst, ale za to, że w teledysku jeździ bez kasku.

3. Candy Girl- Yeah!

Dziewczyna i zarazem protegowana Dj Adamusa... W sumie czego może się spodziewać? Nie wiem kurwa co to jest!!! Jakieś połączenie Lady Gaga i Bani u Cygana. Pomysł na kawałek genialny- jedna zwrotka powtarzana dwa razy i refren w nieskończoność. Ale ludzie i tak będą tego słuchać i jestem pewien, że kiedyś w radio to usłyszę.

4. Stachursky- Dosko

Król polskiego popu powrócił !!! I to jak. Jego kawałek bije na głowę wszystkie pozostałe propozycje. Wpadająca w ucho, żywa melodia i życiowy tekst sprawiają, że Dosko będzie na 100% hitem w prowincjonalnych tańcbudach. Gdy słyszę ten kawałek wyobrażam sobie 5 napakowanych kolesi, jadących Golfem na imprezę. Ja chę nerwosol!!!

A na dokładkę jeszcze jeden kawałek od Jacka Łaszczewskiego.

Stachursky- Jam Jest 444

Życzę dobrej nocy, ale wiem, że po tym poście na pewno szybko nie zaśniecie.

Unsound 23.10.2009

2009-10-26T23:45:00.005+01:00

Po świetnym czwartku nadszedł najbardziej oczekiwany przeze mnie dzień festiwalu, czyli koncert Biosphere i impreza SoundProof 1: DETROIT MUTATIONS.

Koncertom w kościele św. Katarzyny poświecę zaledwie kilka słów, nie ma za bardzo o czym pisać. W sumie nie wiem za bardzo czego spodziewałem się po Geir Jensenie, ale na pewno nie tego co usłyszałem. Liczyłem na coś żywszego i bardziej hipnotycznego, a w moim odczuciu 80% jego występu stanowił baaaaaardzo powolny wstęp. Radość sprawiła mi tylko żywsza końcówka, ale zanim przełożyła się ona na zachwyt, Biosphere zszedł ze sceny. Jednym słowem spory zawód...

Ale i tak w mojej opinii był to koncert dużo lepszy od tego co zaprezentował duet Stars of the Lid. Nawet gdyby na scenie towarzyszyła im stuosobowa orkiestra, to i tak niczego by to chyba nie zmieniło. Momentami było nieźle, szczególnie gdy człowiek zaczął się przyglądać wizualizacjom przemykającym się po ścianach, ale gdy wracałem wzrokiem na scenę czułem się bardzo znudzony. Było to uczucie do tego stopnia spore, że wyszedłem przed bisami.

Nie przeczę, ze wielu ludziom oba koncert mogły się bardzo podobać, ale moim zdaniem z szumnie zapowiadanego punktu kulminacyjnego festiwalu wyszły nici.

Jedynym ratunkiem przed popadnięciem w melancholię była impreza w Manggh'dze, która okazała się być jeszcze lepszą niż ta z poprzedniego dnia.

Wszystko rozpoczął jeden z moich ulubionych producentów, czyli Omar S, który zagrał dokładnie tak jak się spodziewałem i tak jak tego oczekiwałem. W pierwszej wersji line-up'u miał on grać na zakończenie imprezy, ale względy logistyczne sprawiły, że przypadło mu właściwie zadanie supportowania reszty stawki. Trzeba przyznać, ze wywiązał się z tego znakomicie. Jego występ był prawdziwą esencją Detroit Techno przeplatanego być może lekko kiczowatymi wałkami disco. Usłyszałem dokładnie te jego produkcje, o których usłyszeniu marzyłem czyli genialne Strider's World, Still Serious Nic i Flying Gorgars. Mistrzostwo!

Następny w kolejce był Martyn, który zanim rozpoczął swój występ, musiał zmierzyć się ze złośliwością rzeczy martwych i doprowadzić do porządku swój sprzęt. A gdy już to nastąpiło i zaczął grać... to okazało się, że jego set stał się dla mnie objawieniem imprezy. Bo gość znany przeze mnie głównie z dubstep'owych produkcji zagrał naprawdę kawał soczystego techno i tech-house'u. Ale tak naprawdę najlepsze moim zdaniem było to, że jego muzyka utrzymana właśnie w stylu techno, mnie wydała się jakby żywcem z imprezy dubstep'owej. Nie wiem jak to wyjaśnić, ale moim zdaniem jego wizją było pokazać jak wiele dubstep zawdzięcza muzyce techno i że można je z powodzeniem połączyć w spójna i znakomitą całość. Naprawdę bardzo chciałbym usłyszeć jeszcze raz, na spokojnie jego set. Może ktoś to nagrywał???
Ale tak naprawdę Omar S i Martyn, choć to niezaprzeczalne gwiazdy, stanowili jedynie przystawkę do dania głównego, na które wszyscy czekali. Tym daniem głównym był nie kto inny jak, Rober Henke czyli Monolake, który miał wystąpić live w systemie dolby surround. Tłok, który zrobił się przed samym stołem dj'skim świadczył o tym, jak bardzo ludzie czekali na ten występ. Czekali i czekali, bo choć muzyka Monolake leciała z głośników (i to jakich!!!) to jednak sam artysta za nic nie chciał pojawić się za konsolą. Zupełnie niespodziewanie (przynajmniej dla mnie) okazało się, że Robert Henke będzie grać nie z normalnego miejsca, ale z widowni, co od razu sprawiło, że największy tłum zrobił się w dawnym końcu parkietu.

A jeśli chodzi o muzykę... Nigdy wcześniej nie słyszałem tak czegoś nieprawdopodobnego . Złożyła się na to oczywiście muzyka (skomplikowana, głęboka i połamana), jak i znakomite nagłośnienie. Ten zapowiadany system dolby surround naprawdę było czuć! No i niesamowity bas od, którego podłoga dostawała ogromnych drgań. Jak dla mnie jego set mógłby trwać dwa, albo i trzy razy dłużej... Niezaprzeczalnie najlepszy występ całego festiwalu!!!

Wielka szkoda, ze Monolake nie zagrał dłużej, ale w kolejce już czekały ostatnie gwiazdy tego wieczoru- Deuce Dj Team czyli Shed i Marcel Dettmann, którzy w Krakowie mieli zagrać swój pierwszy wspólny set. A zrobili to znakomicie. Ich zadaniem było doszczętne zniszczenie parkietu na sam koniec imprezy i zdaję się, że wykonali ten plan w 100%. Ich set stanowił potężna dawkę soczystego, mrocznego i oszczędnego techno. Jak dobry był ten występ świadczy fakt, że nawet po ponad godzinie gry i włączonych światłach, na parkiecie nadal pozostawało kilkadziesiąt doskonale bawiących się ludzi.

Niestety ja do nich nie należałem. Zmęczenie materiału dało o sobie znać i ok 4.30 postanowiłem udać się na spoczynek. Mimo że wyczerpany, to jednak uśmiechnięty i szczęśliwy.

To była właśnie ta impreza na która czekałem cały rok!

Dowody

2009-10-25T20:06:00.004+01:00

Oto dwa filmiki z czwartkowego występu Moishe Moishe Moishele. Niestety nawet w połowie nie oddają tego co działo się wtedy na parkiecie.

Relacje z pozostałych dni jurto albo we wtorek. Napisanie tych postów wymaga ode mnie troszkę większego wysiłku intelektualnego, a ja dziś nie jestem wstanie go podjąć. No i za chwilę wychodzę na Unsound Afterparty (Pole, Pantha du Prince i Philip Shereburne). Będzie się dziać!

A na dokładkę mini kompilacja Munich Disco Tech Vol. 5 wydana przez label Great Stuff Recordings. Jeśli szukacie kontemplacji, to źle trafiliście.

Munich Disco Tech Volume 5

To muzyka spod znaku "rusz dupę i chodź się bawić". Oto próbka- najlepszy kawałek z tego wydawnictwa. Buja niesamowicie.

Unsound 22.10.2009

2009-10-23T18:08:00.006+02:00

Długo czekałem na na ten dzień... Ale opłacało się, bo rozpoczęcie mojego osobistego festiwalu Unsound było naprawdę genialne i to zarówno z powodów muzycznych, jak i towarzyskich.

Cała przygoda rozpoczęła się dla mnie od wizyty w Filharmonii Krakowskiej, gdzie miałem posłuchać James'a Blackshaw'a i Johann'a Johannsson'a. Powiem szczerze, że nie znam dobrze twórczości żadnego z nich, ale po tych występach wiem, że muszę nadrobić zaległości. Szczególnie jeśli chodzi młodego brytyjskiego gitarzystę, który uprzytomnił mi, że z gitary można wycisnąć naprawdę niesamowite dźwięki. Z resztą trudno się dziwić, jeśli ma się instrument zaopatrzony w 12 strun. Słuchałem jego kompozycji i odpływałem w siną dal. Największe wrażenie zrobił na mnie drugi zagrany przez niego utwór (nie znam tytułu). Po takim wstępie gorzej już być nie mogło, więc z niecierpliwością czekałem na występ Johann'a Johannsson'a w towarzystwie 30-osobowej Sinfonietty Cracovia.

Niestety wbrew moim oczekiwaniom pierwsze 15-20 minut koncertu mnie znudziło. Wydawało mi się, że dźwięk był zbyt cichy i zbyt płaski. Czekałem na coś mocniejszego, a tu z lekka wiało nudą... Ale z minuty na minutę występ nabierał rumieńców i coraz częściej zaczęły mnie przechodzić ciary po plecach. Aż nastąpiło coś niesamowitego... Chodzi o przedostatni utwór tego występu (nie licząc bisu), który już od pierwszej sekundy zapowiadał się niesamowicie. Bo ku mojemu zdziwieniu rozpoczął się on od ciężkiego, monotonnego, technicznego i przytłumionego bitu (tak jakby sąsiad robił za ścianą imprezę w klimacie techno). Dźwięk ten narastał i narastał, aż w pewnym momencie do walki wzięła się orkiestra, czyli muzyka klasyczna. Walka o to kto głośniej trwała dobrych kilka minut, w czasie których zachwyt nie opuścił mnie ani na sekundę... I wtedy sąsiadowi wywalają korki (techniczny bit milknie) i pozostaje tylko słodka i coraz cichsza melodia grana przez orkiestrę. W tym przypadku muzyka klasyczna odniosła zwycięstwo nad muzyką elektroniczną...

Po koncercie zabrało mi trochę czasu, żeby się ogarnąć, ale perspektywa imprezy i dzikiego pląsania w Manggh'dze szybko włączyła w moim umyśle tryb hedonistyczny. Szybkie piwko w okolicach Bulwarów i już z nowo poznanymi ludźmi znalazłem się w miejscu, gdzie miałem się bawić przez kolejne kilka godzin.

Impreza w Manggh'dze rozpoczęła się od naprawdę mocnego i niespodziewanego dla mnie występu. Chodzi mianowicie o jakże krótki (15 minut), jakże dziwny (metal na bibie bądź co bądź elektronicznej) i jakże żywiołowego występu norweskiej grupy Next Life . A zespół to specyficzny. Składa się z trzech kolesi: frontmena i gitarzysty w jednym (1,60m, połączenie Japończyka z Eskimosem), klawiszowca (chudy jak szczapa, długie proste włosy) i last but not least perkusisty. I tu pozwolę sobie na bardziej rozbudowane porównanie...

Pamiętacie może płytę Pogodno pt. Tequila? Dla mnie jest to jeden z najlepszych polskich albumów ostatnich lat. Trzeba dodać, że dziwnym albumem, gdyż tak naprawdę jest to słuchowisko stworzone na podstawie książki Krzysztofa Vargi, przerywane piosenkami grupy Pogodno. Duża część fragmentów mówionych poświęcona jest perkusiście zespołu rockowego, którego wyobrażałem sobie dokładnie tak, jak prezentował się bębniarz zespołu Next Life. Tenże perkusista ważył z 90-100 kg, miał długie włosy i ubrany był w bundeswery koloru moro oraz białą koszulkę tirówkę (na ramiączkach). Wypisz wymaluj Gruby z Tequili. Oby nie spotkał go ten sam los co bohatera słuchowiska...

A co do koncertu, to tak jak napisałem wcześniej, trwał on niespełna 15 minut. Mały gitarzysta wyprawiał na scenie rzeczy do których przyswyczajony nie jestem. Skakał, biegał i ogólnie robił dużo zamieszania. Klawiszowiec też się mocno produkował, natomiast perkusista okazał się być niezwykle spokojnym człowiekiem. Dodać trzeba, że poziom głośności podczas tego występu był baaaardzo duży, wiec z całego serca współczułem ochroniarzom, którzy stali przy głośnikach (swoją drogą co oni sobie muszą myśleć w takich sytuacjach??)

Kolejni w line-up'ie była francuska grupa Moishe Moishe Moishele czyli przedstawiciele chasydzkiego acid house'u. Muszę przyznać, że koncert ten zrobił na mnie ogromne wrażenie. Po pierwsze przez wygląd samych muzyków, którzy ubrani byli w tradycyjne chasydzkie ciuszki. Do tego gwiazdy Dawida zarówno te prztwierdzone do instrumentów, jak i te latające. No i maca rozdawana w trakcie wystepu... A co do muzyki, to wręcz kipiała ona energią. Tradycyjne żydowskie melodie połączone z acid house'm sprawiły, że parkiet zapełnił się w momencie. Chwilami czułem się jak na żydowskim weselu, albo jeden z bohaterów Austerii Juliana Stryjkowskiego Wielkie brawa dla Mośków.
Po krótkiej przerwie na scenie pojawił się zespół The National Fanfare of Kadebostany, czyli połączone siły szwajcarskiego producenta Kadebostan'a i białoruskiej grupy Rational Diet. Była to dla mnie całkowita zagadka, gdyż oprócz informacji zamieszczonyh na stronie Unsound nie wiedziałem on nich kompletnie nic. Może to i lepiej, bo do odbioru ich muzyki przystapiłem z całowicie wolną wyobraźnią. A koncert był miażdżący. Energia, klimat i radość wypływające z każdego muzyków przełożyły się na melodie i reakcję publiczności. Tak właśnie powinno wygądać wzorcowe spotkanie muzyki elektronicznej z nazwijmy to muzyką świata. Oprócz obsługującego komputer i mikser Kadebostan'a, na scenie wystąpił jeszcze 6 innych muzyków (skrzypce, gitara, saksofon, dziwna wiolączela?), więc widok całej tej zgrai stanowił nizaprzeczalną wartość dodaną do muzyki. Cały występ był fenomenalny, ale końcówka sprawiła, ze prawie zgubiłem buty. Fragmentu kiedy The National Fanfare of Kadebostany zaczęli bawić się quasi jam session nie zapomnę na pewno na długo. Szkoda, że nie było bisów.

Wieczór zamykał szwajcarski duet dj'ski Mountaon People, który zagrał naprawdę znakomity set utzymany w klimacie energetycznego minimal/deep house. Znakomita tracklista i prostota środków sparwiły, że pląsało mi się znakomicie. Chciałbym zobaczyć ich na żywo jeszce raz.
I w taki właśnie sposów wybiła 4 a zatem idelana pora na odpoczynek. Tym bardziej, że to właśnie na piątkową imprezę czekałem z największą niecierpliwością. Czwartek był genialny, ale jak się dopiero miałem przekonać i tak był niczym w porównaniu z piątkiem...

P.s. Niestety nie znalazłem żadnych filmików, które mogłyby potwierdzić to, co napisałem. Musicie wierzyć na słowo.

Chromatics - In the City

2009-10-22T14:22:00.004+02:00

Niekwestionowany utwór dnia. Gdy go słucham, czuje się jak na materacu na środku jeziora w letni, gorący dzień.

Nie miał bym o jego istnieniu bladego pojęcia gdyby nie najnowsza, trzypłytowa składanka Balance 015 skomponowana przez Will'a Saul'a. Do tej pory przesłuchałem połowę i jeszcze nie wiem co o niej sądzić. Na pewno prezentuje ona coś zupełnie innego niż poprzedniczka, która wyszła spod ręki Jooris'a Voorn'a. I to zarówno pod względem objętości (teraz mamy do czynienia z trzema płytami), różnorodności (każda z trzech płyt ma prezentować inne inspiracje: disco, deep-house/techno, szroko pojęty bass), jak i techniką nagrania. Jooris zrobił coś nieprawdopodobnego łącząc w sumie ok 100 utworów. Will Saul, jeśli można tak powiedzieć, poszedł klasyczna scieżką miksowania, więc na każdy Cd skłąda się ok 20 utworów. Jaki jest efekt?? Jeszcze za wcześnie mówić, ale pierwsza część utrzymana w klimacie disco sprawia, że mam ochotę na więcej...

Z reszta jaka może być ta produkcja, jeśli znajduje się na niej tak genialny utwór???

Printempo

2009-10-21T22:12:00.005+02:00

Zaraz po zamieszczeniu wczorajszego posta wziąłem się za przesłuchiwanie najnowszego wydawnictwa zamieszczonego na stronie Fonoteki. Wczoraj pisałem, że powinniście się z tym albumem zapoznać. Dziś pisze - MUSICIE się z nim zapoznać. Dlaczego?

Printempo- Printempo

Bo Printempo to najlepsza produkcja z gatunku instrumental hip hop czy Nu-Jazz jaką słyszałem w tym roku. Dawno nie czułem się tak zrelaksowany jak podczas piecieokrotnego przesłuchiwania tego albumu. I pewnie gdyby nie pojawiające się co chwila nowości, z którymi zapoznać się trzeba (nowa znakomita płyta Claude'a VonStroke'a, o której innym razem), to słuchałbym jej non stop. Tym bardziej, że to arcydzieło wyszło spod ręki naszego rodaka. Nie wiem jak się ten człowiek nazywa, ale z jego strony myspace wynika, że pochodzi z Leszna. Produkcja ta o lata świetlne wyprzedza całą resztę polskich produkcji, które ukazały się w tym roku (chlubne wyjątki to najnowsze albumy Ortega Cartel i O.S.T.R'a) i raczej nie zapowiada się, aby coś miało się w tej kwestii przez następne 2 miesiące zmienić.

Dlatego też bieżcie i słuchajcie tego wszyscy. Tak wartościowe produkcje zdarzają się w naszym kraju naprawdę rzadko. Zbyt rzadko niestety...

P.S. Ciekawe czy jakakolwiek informacja o tym albumie znajdzie sie w Polskim Radio czy gazetach. Osobiście w to nie wierzę...

P.S. 2 Piot Rubik wydał swoją nową płytę (zwróćcie uwagę recenzje...) Teksty do muzyki napisał nie kto inny, jak... Jacek Cygan. Tytuł płyty wskazuje, że będzie to bestseller (jak można nie kupić płyty o JP2????) , natomiast tytuły utworów wskazują, że będzie to gówno jakich mało... Z jednej strony chciałbym to ściągnąć i przekonać się na własne uszy, ale z drugiej strony boje się... To doświadczenie mogłoby wywołać nieodwracalne zmiany.

Sporo ( bo dwie) nowości

2009-10-20T22:21:00.005+02:00

Jak obiecałem, tak robię... Oto muzyczne delicje, które ostatnio rzuciły mi się na uszy i które moim zdaniem zasługują na to, aby podzielić się nimi z szerszą publicznością. Zaczynamy...

Chromeo- DJ Kicks

Dzisiejsze znalezisko, bez którego mój dzień byłby prawie całkowicie szary, mokry i zimny. Ale dzięki chłopakom z Chromeo dostało się o niego kilkanaście, a dokładnie 18 promieni słońca i ciepła zarazem. 18 bo tyle utworów liczy ten jakże wspaniały mixtape wydany dla znakomitej wytwórni K7. Ostatnio o David'zie Macklovitch'u i Patrick'u Gemayel'u było głośno w 2007 roku przy okazji wydania przez nich kultowej już chyba płyty Fancy Footwork. To na niej znalazły sie takie sztosy, jak Tenderoni, Bonafied Lovin (Tough Guys), My Girl Is Calling Me (A Liar) czy Momma's Boy. Pamiętam, że katowałem ten album przez kilka tygodni, więc z tym większą niecierpliwością czekałem na jakąś nową porcję muzycznej enegii od tego duetu. A czekać się opłacało. To co dostajemy w swoje uszy na ich DJ Kicks, to prawdziwy majstersztyk, przy którego słuchaniu na naszych twarzach pozostaje nieustanny uśmich.

Chromeo- Dj Kicks

Wbrew pozorom ciężko określić ten album. Z pierwszej części wynikałoby, że jest to składanka disco, italo disco i pop'u z lat 80'tych , ale później sprawy się komplikują i jednocześnie robią piękniejsze (nie ma niczego lepszego jak eklektyzm, a ta płyta, to kolejny dowód na potwierdzenie tej tezy). No bo co można powiedzieć, jeśli w tym mixtapie znajdują się tak znakomite utwory, jak Solar Antapex w wykonaniu Chateau Marmont (kosmos jakiś...) czy Pipeline nagrany przez The Alan Parson Project? To właśnie one nadają tej produkcji prawdziwego smaku. To równocześnie dowód na to, że powinniśmy naprawdę z niecierpliwością czekać na kolejny longplay chłopaków, który ma się ukazać za jakiś czas.

Fonoteka 3/4 Remixed

Zawsze byłem fanem tego przedsięwzięcia i tak już chyba pozostanie. Przynajmniej ostanie wydawnictwo z serii Fonoteka na to niezaprzeczalnie wskazuje. Kawałki, które znalazły się na dwóch ostatnich składankach stały się swoistymi poligonami doświadczalnymi dla współczesnych producentów. Jaki jest wynik...

Fonoteka 3/4 Remixed

Jak zawsze znakomity i zaskakujący. Mnie najbardziej podobają się dwa utwory Powrót do Przeszłości i niesamowity kawałek Printempo pt. A Day in the Park (Printempo to najnowsze wydawnictwo do ściągnięcia ze stronki Fonoteki. Jeszce nie słuchałem ale dziś na pewno to zrobię). Z reszta co ja się będę rozpisywać. Sami możecie bez problemu i za darmo rozpocząć obcowanie z tą płytą.

Zaległości, zaległości...

2009-10-20T21:52:00.004+02:00

Długo nie pisałem... Nie żeby nic się w moim życiu nie działo (powrót z Budapesztu czy zima na Turbaczu), czy żebym nie mógł znaleźć dobrej muzyki, ale jak to czasem bywa, wena się ulotniła i zdecydowałem, że lepiej nie pisać nic niż pisać cokolwiek. Mam jednak nadzieję, zapał do pisania wrócił na dobre i w najbliższym czasie zarzucę Was kilkoma ciekawymi propozycjami.

Jak pewnie wszyscy wiedzą wczoraj w Krakowie rozpoczął się festiwal, na który czekałem z niecierpliwością równy rok czyli festiwal Unsound. Zdecydowałem, ze nie wezmę udziału we wszystkich wydarzeniach muzycznych więc kupiłem karnet weekendowy. I tak najbardziej czekam na dwie imprezy klubowe w Mangghdze czyli Soundproof 1: Detroit Mutation ( Marytyn, Monolake, Shed+Marcel Dettmann i mój idol czyli Omar S) i Soundproof 2: Bass Mutation (2562, Untold, Kode9 & Spaceape, Zomby, Ikonka). Nie jestem wielkim fanem Johanna Johannsona czy Biosphere, ale stwierdziłem, że takiej okazji przegapić nie można i przepełniony ciekawością wybiore sie na te występy. Jeszce tylko dwa dni...

Ale to w przyszłości, bo dziś wziąłem udział w warsztatach dziennikarstwa muzycznego porwadzonych przez dwóch krytyków muzycznych Philip'a Sherburne'a i Andy Bataglie. To były naprawdę ciekawe i rozwijające dwie godziny. Chyba największą zaletą tego wydarzenia, oprócz zdobytaj wiedzy, było to, że spotkałem i poznałem poglady innych młodych ludzi uzależnionych od muzyki. Niestety wniosek z dyskusji jest raczej przykry: w Polsce scena niezależnej muzyki elektronicznej prawie nie istnieje. Dlatego też postanowiłem jeszcze bardziej przyłożyć się do prowadzenia bloga i dzielenia się muzyką, z ludźmi, którzy chcą poszukiwac czegoś nowego i innego od komercyjnej papki. Mam nadzieję, że uda mi się "nawrócić" przynajmniej jedną osobę.

Jutro mecz a dzis MIKS

2009-09-28T17:06:00.005+02:00

Musze sie pochwalic. Dzieki uprzejmosci mojej kolezanki jutro po raz pierwszy zobacze mecz pilki noznej na najwyzszym swiatowym poziomie- Debreczyn vs. Olympique Lyon na Wegierskim Stadionie Narodowym... Jaram sie niesamowicie. Podobno ma byc jakies 40 tys. ludzi a do tego za bilet nie zaplacilem kompletnie nic. Inna sprawa, ze wg slow tejze kolezanki karnet na wszystkie mecze debreczyna "u siebie" kosztowal uwaga... 5 tys. forintow czyli mniej niz 100 zl. U nas wejsciowka na glupi mecz kwalifikacji do LM, do ktorej i tak wiadomo ze sie nie zakwalifikujemy, kosztuje kilkaset PLN. To kolejny z serii wielu argumentow, ktore przemawiaja za przeprowadzka do Budapesztu w przyszlym roku...

A teraz wspomniany miks... Zajebisty miks trzeba dodac... Miks skomponowany przez Robsena (przyznaje nie znam goscia)... Miks nagrany dlka wytworni Takgefuhl (tez nie znam, ale jestem usprawiedliwiony bo zdaje sie, ze jest to ich jej pierwsze wydawnictwo)... Miks o jakze uroczym tytule Go Outside and Love Eachother...

Robsen- Go Outside and Love Eachother

A tytul w pelni odzwierciedla tresc muzyczna. Genialne polaczenie deep-house'u, techno, elementow disco a nawet folku w wykonaniu Beirut'a. No i do tego wplatane tu i tam dialogi z mojego ukochanego filmu czyli American Beauty (miks rozpoczyna sie tekstem o fruwajacej reklamowce...) No i do tego niesamowita okladka... Czy mozna nie kochac tego typu produkcji??? Chyba sie nie da wiec jak najbardziej zapraszam do odsluchu, bo moim skromnym zdaniem jest to...

POZYCJA OBOWIAZKOWA!!!!

P.S. Tracklista w komentarzach

Jürgen Paape - So Weit Wie Noch Nie

2009-09-22T12:50:00.003+02:00

Kawalek dnia. Wlasciwie to uslyszalem go wczoraj podczas przesluchiwania znakomitej kompilacji DJ Kicks stworzonej przez Erlend'a Oye (wokalista Kings of Convenience i The Whitest Boy Alive) ale katuje go od dzisiejszego ranka. Buja niesamowicie i od razu wprowadza w dobry humor. Musze zdobyc caly singiel...

Gazebo- Masterpiece

2009-09-21T15:11:00.002+02:00

Nie moge przestac sluchac tego kawalka. Na non stopie przez cala godzine. Marzy mi sie lazenie z nim w uszach po pelnym slonca Budapeszcie, ale niestety... moj odtwarzacz MP3 odmowil posluszenstwa.

Pzdr!

2009-09-14T09:46:00.001+02:00

2009-09-11T15:34:00.001+02:00

Birds on the Wires from Jarbas Agnelli on Vimeo.

Radio Romans

2009-09-09T16:18:00.003+02:00

Szybki post...

Strictly Busine$$ DJs prezentują Radio Romans

Oto przyczyna ogromnego usmiechu na mojej twarzy, ktory pojawil sie dokladnie z chwila zapuszczenia tego miksu. KOZAK JAKICH MALO. Gdyby ktos to wyslal do kapituly przyznajacej nagrody Grammy to chopaki J-son i Funkoff byliby zwyciezcami juz w przedbiegach. Cos cudownego na kazda pore dnia i nocy. Szczegolnie jako podklad w pracy.

Gratuluje i dziekuje :)

Bibio- Ambivalence Avenue

2009-08-29T23:29:00.005+02:00

Jeśli ktoś zapytałby mnie co ciekawego w muzyce wydarzyło się w ubiegłym, 2008 roku, to od razu i jednym tchem wymieniłbym dwa albumy- Fleet Foxes grupy o tej samej nazwie i płytę Bon Iver pt. For Emma, Forever Ago. Dodać jeszcze mógłbym znakomite albumy Metaform, Flying Lotus'a i Quiet Village. Ale najważniejsze są dwa pierwsze...

Co je łączy? Z pewnością stylistyka, w której są utrzymane. Zarówno Fleet Foxes jak i Bon Iver to przedstawiciele nurtu folk, i jakbyśmy to w Polsce nazwali piosenki poetyckiej które w ubiegłym roku święcił triumfy. Wszystko musiało być folkowe (ale nie w tym polskim znaczeniu, czyli przaśne), więc momentami rzygać się chciało. Nawet nudna Clara Hill pozowała na gwiazdę folk. I coś pękło...

Od początku 2009 roku słyszałem o nurcie folk raptem kilka razy i raczej nie zapowiada się na to, aby aby ktoś powtórzył ubiegłoroczny sukces Fleet Foxes i Bon Iver (pierwsza 10 najczęściej słuchanych nowych wykonawców w serwisie Lastfm). No chyba tylko Bibio na to stać...

Bibio- Ambivalence Avenue

Bibio to brytyjski muzyk i producent Stephen Wilkinson, który ma na swoim koncie już cztery LP. Ja mam zaszczyt zaproponować Wam trzeci album w jego dorobku czyli Ambivalence Avenue, który został wydany sumptem legendarnego labelu Warp.

Jeśli szukacie połączenia dobrego folku z muzyką tworzoną przez Flying Lotus'a to dobrze trafiliście (niestety nie mogę być na dzisiejszym występie tego ostatniego...) Zakochałem się w tym albumie do pierwszego dźwięku, a to przez jego kojące ciepło, genialne partie wokalne (w każdym kawałku inne) i żonglowanie stylistykami, które prowadzi wręcz do stworzenia muzycznego kolażu (ta płyta wpasuje się idealnie w spacer po pełnych słońca jesiennych plantach). Jest na tej płycie wspomniany już folk, jest znakomity instrumentalny hip-hop (w tym miejscu małe wtrącenie. Nie uważacie, że w tym roku festiwal Tauron Nowa Muzyka powinien nosić nazwę Tauron Nowy Hip-Hop??) ambient i trochę IDM,u. Jednym słowem prawdziwy eklektyzm, który cenię w muzyce chyba bardziej niż cokolwiek innego.

Ta płyta to z pewnością jedno z największych odkryć tego roku i zarazem mój osobisty faworyt do miana płyty roku w kategorii inne (niż minimal, deep/tech/ house i tym podobne).

Pozycja obowiązkowa.

P.S. Jutro ruszam na miesiąc do Budapesztu. Dostęp do internetu będę mieć dosyć mocno utrudniony więc posty będą pojawiać się znacznie rzadziej (tak jakby ostatnio pojawiały się często...). Już mam upatrzoną pierwszą imprezę w stolicy Węgier- Kromestar 5 września w klubie Diesel. Zobaczymy.

2009-08-26T19:42:00.001+02:00

Genialny teledysk!!!

Sven Weisemann- XINE Zero

2009-08-25T10:39:00.004+02:00

Założę się, że macie czasem tak, że słuchając miksu lub setu, jeden kawałek nań się składający, spodoba Wam się tak nieprawdopodobnie, że zrobilibyście/zrobiłybyście naprawdę wiele, aby tylko go zdobyć. Ja mam tak bardzo, bardzo często a ostatni raz było to przy okazji przesłuchiwania przezajebistego miksu Sven'a Weisemann'a pt. #119/N°28 ( Part 1/ Part 2) stworzonego dla labelu Groove. I to już na samym początku jego odsłuchu, bo zakochałem w drugim utworze tego miksu...

Z tracklisty wynikało, że tym drugim kawałkiem jest kompozycja samego Sven'a Weisemann'a pt. Xine Zero. To powolnie rozkręcający się, przepiękny, trwający 12 minut utwór. Jest w nim chyba wszystko. Mocny bas, głębokie pianinko, subtelna gitara i ledwie słyszalne smyczki. Przestrzeń, którą tworzy Sven w tym utworze wprost zapiera dech w piersiach. I jak to nie rozpocząć poszukiwań... Szukałem kilka tygodni temu, ale wtedy Jeszce singiel Xine Zero nie był nigdzie dostępny, ale wczoraj... W końcu się udało!!!

Sven Weisemann- XINE Zero

I to jak! Na najnowszym singlu Sven'a Weisemann'a znajdują się trzy utwory: wspomniany wcześniej, Xine Zero a oprócz niego Xine Light i Xine Rising (równie znakomity co Zero). Singiel ten został wydany nakładem Wondering, czyli sublebelu wytwórni Mojuba i jest zapowiedzią... debiutanckiego albumu Sven'a, który powinien ukazać się jeszcze w tym roku i ma nosić nazwę, a jakże by inaczej, XINE. Już twierdze, że będzie to jedno z najważniejszych, muzycznych wydarzeń roku. A narazie czekanie na LP umilam sobie przesłuchując w nieskończoność Xine Zero...
Pozycja obowiązkowa!!!!!!!!!!!!!!!!!

Pako & Frederik- The Alert

2009-08-22T20:40:00.006+02:00

Tak jak obiecywałem, oto post już stricte muzyczny.

Dziś chciałbym Wam polecić płytę, która należy do grona moich ulubionych. Wpadłem na jej trop przeglądając któryś z numerów LAIF'a z 2007 roku. Kupuje ten magazyn regularnie właściwie tylko dla dwóch rzeczy: płyt i rubryki z recenzjami. Jeśli chodzi o dodawane albumy to było kilka na których się zawiodłem, ale jeśli chodzi o rekomendacje nowych płyt, to zawsze były i są strzałem w dziesiątkę, szczególnie pod względem różnorodności. Jest to chyba jedyna gazeta gdzie obok siebie możecie znaleźć kilkadziesiąt recenzji najnowszych albumów z gatunku minimal, ambient, disco dubstep i innych. To właśnie w tym dziale znalazłem informację o albumie zupełnie mi wtedy nieznanych Pako & Frederik'a. Miałem ja na dysku przez długi czas, słuchałem bardzo często, aż do momentu kiedy jakieś s...syny ukradły mi laptopa (Niech wam ręce uschną). Przez jakiś czas o niej zapomniałem, ale teraz wróciła na należne jej miejsce...

Co tu dużo pisać- ta płyta jest pod każdym względem znakomita. 13 deep-house'owo/minimalowo/amibientowych i nawet troszkę trance'owych kompozycji, które tworzą spójną, zamknięta całość. Dużo jest na niej szmerów, piknięć, przesterów, które dodają jej jeszcze więcej smaku. Ale mnie najbardziej na tym albumie podoba się końcówka czyli ostatnie 3-4 utwory. Mocno przestrzenne, aż rzekł bym kosmiczne,idealne do samochodu na prosta i szeroka drogę (The Title Of This Track Was Taken). Aż dziw bierze, że The Alert jest albumem praktycznie w ogóle nie znanym... Ani to pierwsze, ani ostatnie zdziwienie w tej kategorii.
Pako & Frederik- The Alert

Pozycja obowiązkowa!!!

Polskie drogi śmierci

2009-08-22T10:45:00.003+02:00

Tyle mówi się o wypadkach drogowych w Polsce, że i ja postanowiłem zająć się tym problemem.

Najpierw na poważnie. Ten filmik naprawdę robi wrażenie i działa na wyobraźnię

A teraz... No cóż... Dawno nie widziałem czegoś takiego. Islandia wita!

P.S. Wieczorem pownna się pojawić w końcu jakaś propozycja muzyczna.

Pixar- Partly Cloudy

2009-08-13T13:25:00.002+02:00

Świetna animacja Pixar'a. Dawno nie widziałem czegoś tak fajnego.

W Labiryncie

2009-08-11T20:29:00.007+02:00

Dziś doświadczyłem powrotu do słodkiego i beztroskiego dzieciństwa. W przerwie meczu koszykówki Polska-Chorwacja (niestety przegranego, choć Polacy zagrali nieźle), szukałem czegoś ciekawego na innych kanałach. Jakież było moje zaskoczenie, gdy na TVP Polonia zobaczyłem ostatnią PRL-owską telenowelę czyli "W Labiryncie".

Wg jedynego rzetelnego źródła naukowego czyli Wikipedii serial ten "(...) przedstawiał środowisko warszawskich farmaceutów, lekarzy, naukowców i biznesmenów w czasie przeobrażeń gospodarczych i ustrojowych na przełomie lat 80. i 90. w Polsce." Telenowela ta kojarzy mi się tylko pozytywnie, bo z wakacjami spędzanymi u babci. Nie wiem w jakie dni serial ten był emitowany, ale chyba codziennie, więc swego czasu czyli jakieś 15-13 lat temu fabułę znałem dosyć dobrze. Nie zapomnę do dziś dwóch scen:

1. Sceny, gdy córka bohatera granego przez Marka Kondrata miała zapaść po drugach.

2. Sceny, gdy jakiś ciemny typ tłumaczył jakiś starszej kobiecie, której syn pożyczył od niego kilka baniek, że owe bańki oznaczają książki :)

Ogólnie fabuła zakręcona, ale nie tak bardzo jak w dzisiejszych serialach. No i do tego fajna obsada. No kto za was nie lubił pana Leona?????

Z dzisiejszej perspektywy oglądanie tego serialu ma niezaprzeczalny walor edukacyjny. Zobaczyć jak wyglądało życie w czasach przełomu- bezcenne. Te ubrania, z których dziś można się tylko śmiać (dziwne swetry i spodnie), samochody (głównie maluchy i duże fiaty), komputery w laboratorium (albo amiga, albo commodore 64) no i imprezownie, jak z teledysku "W aucie".

Prawda jest jednak taka, ze za 20 lat nasze dzieci też będą się śmiać z naszej epoki. A już z Klanu to będą mieć taką bekę, jakiej świat nie widział. Sami porównajcie...

Losowy odcinek W Labiryncie

I fragment Klanu- gangsterzy u Chojnickich

TVP Polonia emituje kolejne dwa odcinki W Labiryncie każdego dnia od 18.15. Zapraszam do oglądania!

Audioriver: Alfabet

2009-08-10T10:40:00.010+02:00

A- Alkohol. Lał się w Płocku strumieniami. Najwięcej oczywiście na polu namiotowym gdzie na szczęście można buło wnosić swój własny zapas. Ale lał się też na rynku, gdzie Policja nie interweniowała (przynajmniej ja nie widziałem). Już pierwszego dnia, gdzieś ok 19 w sklepie naprzeciwko schodów zostało tylko kilkanaście puszek w lodówkach. Najlepiej schodził oczywiście lokalny wyrób czyli Kasztelan (w miarę tani i nawet dobry).

B- Bar mleczny. Nie wiem na jakiej ulicy się znajdował, ale gdzieś w samym centrum. Strasznie dziwne miejsce, jeśli chodzi o obsługę (kucharki na straszliwym spowolnieniu i do tego wkurzające się na swoją szefową) i autochtonów tam przebywających (pan, który siedział tam cały czas i zbierał z talerzy kości dla pieska i typy grające na automatach). Jedzenie dramatyczne, ale przynajmniej tanie. Ziemniaki chyba trzydniowe, a schabowy tak tłusty, jakby był robiony przez godzinę w wooku.

C- Circus Tent, czyli miejsce gdzie spędziłem najwięcej czasu. Zajebiste sety poczynając od MyMy, przez Daniela Bell'a, Radio Slave, Jacka Sienkiewica i James'a Holden'a. Cały czas nabity ludźmi, cały czas tętniący basem (znakomite nagłośnienie). To właśnie tam muzyka leciała najdłużej.

D-Dresy czyli autochtoni przybyli na festiwal. Znakiem rozpoznawczym były łyse głowy i skarpetki pociągnięte na maksa. Wielu z nich się schlało i nie patrzyła jak chodzi, ale ogólnie żadnych krzywych akcji z ich udziałem chyba nie było. Gdyby ich nie było frekwencja była by z o 1,5 tys mniejsza (w tym ich dziewczyny) i klimat byłby nie taki sam :)

E- Efdemin. Właściwie jedyne rozczarowanie. Czekałem na jego set z niecierpliwością, ale po 20 minutach udałem się na pole namiotowe się napić. Moim zdaniem zagrał monotonnie i bez polotu. Shame on you Efdemin...

F- Fontanna na rynku. W tym miejscu w sobotnie popołudnie odbyła się najlepsza biba całego festiwalu. Kilkadziesiąt osób w niewielkiej fontannie i ze 200 obok niej bawiło się do muzyki granej ze sceny. Jednym słowem Sunrise Festival :) A wyglądało to tak...

G- Główna scena czyli formalnie serce całego fesiwalu (dla mnie był nim namiot cyrkowy). Dużo miejsca, znakomite nagłośnienie i ogromne telebimy. Spędziłem przed nią niewiele czasu, ale niektóre koncery była bardzo dobre, np. Joakim & The Disco czy Alix Perez & Commix ft. MC Stamina ( więcej przy o tej scenie przy literkach H i M)

H- Hell, Dj Hell. Koncet spoko, ale na kolana mnie nie powalił. W pewnym momencie troszkę mnie znudził i wybyłem do Circus Tent. Niemniej jednak do do kategorii rozczarowania go nie zaliczę.

I- Impreza. Cały ten festiwal, to jedna wielka, trwająca od samego rana do samego rana impreza. Muza na scenach, muza na polu namiotowym, muza z samochodów ustawionych na drodze, muza nad jeziorkiem. Ludzie szczęśliwi, uśmiechnięci, pokojowo nastawieni. Impreza wzorcowa.

J- Joris Voorn. Oto człowiek, o którym na blogu pisałem już kilka razy i na którego występ czekałem z ogromną ciekawością. Po tym co zrobił na Balance 014 spodziewałem się muzycznego orgazmu i... nie zawiodłem się. Już od pierwszej minuty jego setu Circus Tent stał się miejscem istnej muzycznej orgii. Równe dwie godziny deep/tech/minimalowego napierdalania. I te świdry, przy których trzeba było zatykać uszy. Coś nieprawdopodobnego, coś co zasłużyło na salwę braw od publiczności na koniec. Jeden z trzech najlepszych występów na tegorocznym Audioriver.

K- Kolej czyli podstawowy środek transportu festiwalowiczów. Wczoraj spędziłem w niej z 8 godzin (o czym we wczorajszym poście). jadąc z różnymi ludźmi. W Płocku poznałem Asię i ... zapomniałem, które jechały do Krk więc zabrałem się z nimi. Niestety później musiałem szybko wysiadać więc nawet nie wziąłem kontaktów... W Częstochowie dosiadła się młodzież wracająca z pielgrzymki. Ściski i upał były straszliwy więc dobrze, ze nie zaczęli śpiewać jakichś kościelnych pieśni. Nie wiem czy bym to wytrzymał.

L- Ludzie. Ludzie przybyli na ten festiwal, to zupełnie osobny temat. Cały przekrój polskiej młodzieży od Dresów (patrz literka D) do wylansowanych dziewczyn, które dopiero co wyszły z galerii handlowej. Na szczęście takich jak ja czyli mieszczących się gdzieś pośrodku był najwięcej. Wszystkich połączyła w Płocku miłość do dobrej muzyki i świetnej zabawy ( no dobra może nie wszystkich, ale zdecydowaną większość). Jak już pisałem nie byłem świadkiem żadnej burdy, wprost przeciwnie zobaczyłem ludzi którzy do wszystkich byli nastawieni pozytywnie. Czy to na polu namiotowym, czy na plaży, czy pod scenami. Jednym słowem Peace & Love.

M- Moderat. Chyba najlepszy koncert podczas całego festiwalu. Faworyt nie zawiódł i rozwalił mnie całkowicie już do pierwszego kawałka czyli A New Error, który od tego momentu stał się dla mnie hymnem tego roku. Znakomity koncert i znakomite wizuale, od których nie można było odwrócić wzroku. I ta IDM'owa końcówka... "Do you want one more?" Nie spodziewałem się tego po nich. Jeśli ktoś wie jaki kawałek leciał na samym końcu to proszę o kontakt. Jeśli ktoś opóścił ich koncert w Płocku może nadrobić zaległości. Moderat zagra w Poznaniu jako support Radiohead.

N- Nieobecność. Festiwale mają to do siebie, ze trzeba wybierać pomiędzy tak samo ciekawymi wydarzeniami. Ja też musiałem dokonać pewnych wyborów. Nie byłem np. na The Mole bo wolałem spędzić ten czas z moją ekipą. Nie byłem na Gui Boratto, bo byłem na koncercie Moderat (gdyby nie obsuwa czasowa na Main Stage to bym go zobaczył...). Bardzo żałuję, ze Gui nie grał w innym terminie, bo podobno zagrał świetnie. Nie byłem na Telefon Tel Aviv, bo... nie przepadam za nimi (teraz już chyba nim). Nie byłem na Shed, bo byłem na Rysiu. Ale mam nadzieję, ze zobaczę go na żywo na Unsound. Jak to mówią życie to sztuka wyboru...

O- Opatrzność. Przez te całe dwa dni nie miałem żadnej krzywej akcji, nie okradli mi namiotu, niczego nie zgubiłem (no może z wyjątkiem ręcznika). Myślałem, ze z moim szczęściem coś słabego się wydarzy, ale opatrzność, albo coś innego nade mną czuwała.

P- Pole namiotowe. To powinien być całkowicie osobny rozdział, bo to co tam się działo to coś niesamowitego. Mnóstwo ludzi na bardzo małej przestrzeni w dużych i małych namiotach. Idealne miejsce do ćwiczenia orientacji w terenie i pamięci. Świetni ludzie i świetny klimat, a a możliwość wnoszenia alkoholu na teren pola sprawił, że wszystko było jeszcze dwa razy lepsze. To co z tego, ze spać się nie dało bo sety w Circus Tent kończyły się ok 8 rano, a ludzie wstawali juz 5 minut później. To co, że już o 9 temperatura w namiocie dochodziła do 30 stopni. I tak było zajebiście. Szkoda mi tylko tych, którym okradziono namioty...

R- Richie Hawtin, zwany dalej Rysiem, artysta zapowiadany jako jedna z największych gwiazd festiwalu. Co się okazało... że jest prawdziwym królem minimal techno. Jego dwugodzinny set zgromadził w namiocie cyrkowym prawdziwe tłumy, tak, że momentami tańczyć się nie dało. Mocna, rozpierdalająca dawka techno, która rozruszała wszystkich. I ten nieprawdopodobny basssssssssssssss. I cały skład Moderat na scenie w końcówce występu... I tłumek fanów czekający na Rysia po koncercie... Obok Jorisa Voorna i Moderat najjaśniejsza gwiazda tego festiwalu. Przynajmniej dla mnie.

S- Sen a właściwie jego brak. Ogółem w namiocie spałem może 4 godziny plus krótkie drzemki nad jeziorkiem. Myślałem, że w sobotę będę zgliszczem, ale dałem radę. Z resztą jak można było spać skoro z cyrkowego wydobywały się tak miłe dla uszu dźwięki... Jak można było spać skoro tyle ciekawych rzeczy można było robić...

T- Trawa. Ogólnie festiwal odbywał się na piaszczystej plaży, ale trawa znajdowała się chyba w 90% kieszeni. I bardzo dobrze.

U- Upał. Lepszej pogody nie można było sobie wyobrazić. Słońce, troszkę chmurek, lekki wietrzyk, ciepła woda, nad ranem orzeźwiający chłodek...

W- Woda czyli jeziorko, które już od samego rana było oblegane przez mieszkańców legalnego pola namiotowego i wielu innych, nazwijmy je nielegalnych pól. No i tekst ratownika "Nie pijcie piwa!". Bezcenne.

X- X 10. Te trzy dni o 10 razy przebiły moje oczekiwania. Wiedziałem, ze będzie świetnie, ale nie aż tak.

Y- Yyyyyyyyyyyyyy, nie mam pojęcia.

Z- Znajomości. Jechałem na festiwal sam, ale na miejscu poznałem znakomita ekipę z Krakowa, która przjeła mnie pod swoje skrzydła. Dziękuję i pozdrawiam Kingę, Matqa, Tomka, Matika, Owena, Maciusia, Piotrka, Bizona, Paul'a Kalkberennera i wielu innych, o których zapomniałem.

To jest mój autorski alfabet Audioriver 2009. Mam nadzieję, że kolejny, tym razem poświęcony edycji 2010 stworze za rok.

Dzień powrotu i dobrych ludzi

2009-08-09T21:54:00.003+02:00

Właśnie wróciłem z Płocka. 10 godzin spędzonych w 3 pociągach i jednym autobusie. Zważywszy na to, że przez te 2 dni spałem tylko 5 godzin, to i tak dobrze się trzymam.

Co mam napisać o tym co się wydarzyła na Audioriver?? Słowa raczej nie oddadzą całego klimatu tego festiwalu, bo to co się tam stało, to totalna miazga- muzyczna i towarzyska. Niemniej jednak autorska recenzja całego wydarzenia pojawi się na blogu jutro.

Natomiast dziś kilka słów o samym powrocie, który mimo iż był męczący, to jednak sprawił, że moja wiara w ludzi wzrosła.

No bo jak miała nie wzrosnąć, gdy z terenu festiwalowego na dworzec kolejowy (ok. 30 minut) odprowadził mnie zupełnie mi obcy 45-latek, choć sam udawał się w zupełnie innym kierunku. Sam bym się pewnie na to nie zdobył. I do tego nie wziął ode mnie papierosów, które miały być znakiem mojej wdzięczności ("Ty jesteś w podróży, Tobie bardziej się przydadzą")

Jak miała nie wzrosnąć, gdy konduktor w pociągu, mimo że nie kupiłem biletu w kasie, ale u niego, nie wziął ode mnie dopłaty ("Nie bądźmy tacy szczegółowi") ? Pierwszy konduktor III RP!!!

Jak miała nie wzrosnąć, kiedy zupełnie obcy mi człowiek obudził mnie dokładnie wtedy kiedy miałem wysiadać, choć o moich planach wysiadkowych powiedziałem innym ludziom? Widać usłyszał, zapamiętał i postanowił mi pomóc.

Jak miała nie wzrosnąć, gdy chłopak proszący o ogień na dworcu okazał się świetnym kolesiem, z którym przegadałem dobre pół godziny?

Po takich dniach, jak ten stwierdzam, że ludzie są jednak z natury dobrzy. Chcą rozmawiać, pomagać, poznawać innych. Niestety ten dzień już prawie minął, a zapewne jutro w starciu z rzeczywistością moje zdanie o "wrodzonej dobroci" homo sapiens sapiens samo z siebie straci racje bytu.

I na koniec filmik z wczorajszego występu Moderat. Przeszły mnie dokładnie takie same ciary jak wczoraj. Kto był to wie, kto nie ten trąba.

P.S. I jak tu się nie wkurwić, kiedy przyjeżdżasz z Audioriver a tu na Polsacie leci relacja z Sopot Festival?!?!?! Co za kurwa kraj...

Audioriver: Odprawa

2009-08-06T13:31:00.003+02:00

Już jutro początek tego, na co czekałem od kilku miesięcy. Mowa oczywiście o festiwalu Audioriver. Wydaje mi się, że wszystko mam, ale pewnie jak zwykle okaże się, że czegoś zapomniałem.

Karnet: Jest w portfelu.
Bilet na pociąg: Kupiony, jest w portfelu.
Namiot: kupiony na allegro za 130 zł (pogoda ma być podobno zajebista więc powinien dać radę)
Karimata: Jest.
Śpiwór: Stary, do dupy, ale jest. Najważniejsze, że lekki.
Jedzenie: w lodówce. Trzeba oszczędzać więc biorę trochę własnej wałówki.

I najważniejsze...

Pozytywne nastawienie: Oczywiście jest. Teoretycznie jadę sam, ale na miejscu mam się spotkać z kilkoma osobami więc w odosobnieniu zamulać nie będę. Jakby co, to zawsze można poznać kogoś nowego, tym bardziej że, jak mi sie wydaje, na AR przyjadą w większości ogarnięte życiowo osoby.

Tak więc do zobaczenia na festiwalu/ usłyszenia o festiwalu. PZDR!

Trochę różności

2009-08-02T19:20:00.007+02:00

Dziś, w ten upalny wieczór mam ochotę zaprezentować Wam 3 dobre rzeczy, które udowadniają, ze nie warto zamykać się w jednej stylistyce, ale poszukiwać. Wszędzie, ale to wszędzie znajdzie się coś co warto przesłuchać i polecić dalej. A najlepiej gdy jest to darmowe. Dlatego też...

Propozycja nr 1:

Dirty Mongrel - She Speaks On The Outside EP

Pierwsza wydawnictwo nowego labelu Bedrock Digital, czyli takiej "spółki córki" wytwórni Bedrock prowadzonej przez Johna Digweed'a. Znakomite dwa tech-house'owe sztosy. Miodzio :) Oto jeden z nich.

Propozycja nr 2:

Tom Bonaty- RA Prologue Label Podcast

Ekskluzywny miks nagrany przez Toma Bonaty'ego, szefa wytwórni Prolouge, na którym znaleźć można znane kawałki z tej wytwórni, utwory niepublikowane i kilka bezpośrednio z labelem niezwiązanych, ale znakomitych. Ponad 70-minutowa uczta złożona z soczystego deep-techno. Pozycja obowiązkowa

Trackilsta w komentarzach

Propozycja nr 3:

Samino - Mellow Disco Parte Finale

Znakomity miks 33-letniego Fina. Coś w tym musi byś, że to Skandynawowie są najlepsi w konkurencji disco. W tym przypadku mamy do czynienia z slow motion, które znakomicie sprawdzi się w porze wieczornej. Wczoraj wypróbowałem przed snem. Działa zajebiście. Kolejna pozycja obowiązkowa m.in. dzięki temu utworowi. Miazga na całej długości.

A Mountain Of One - Brown Piano (remake By Studio)

Tracklista w komentarzach

P.S. Wybiera się ktoś z Krakowa lub okolic samochodem na Audioriver i ma wolne miejsce? Jeśli tak to proszę o kontakt.

Mołdawia: zdjęcia wybrane

2009-07-31T13:18:00.021+02:00

1. Styrcza- polska wioska w Mołdawii

2. ...

3. Bielce- jedno z najbrzydszych miast w jakich byłem

4. Chłopiec z miotłą.

5. Niby komunizm, czy niby kapitalizm?

6. Dzielnica cygańska w Soroce. Gówno ulicami płynie, ale pałace i wypasione bryki mają. Jeśli uważasz, że stereotypy dotyczące Cyganów są krzywdzące, jedź tam i zobacz sam. Wkurw i śmiech jednocześnie gwarantowane!!!

7. Dniestr. To kiedyś było nasze...

8. Saharna, takie mołdawskie Lourdes. Święta woda, pomagająca podobno kobietom w ichnich dolegliwościach. Chłopaki przyszli popatrzeć na kąpiące się w tejże wodzie dziewczyny.

9. Kiszyniów. Budynek Ministerstwa Sportu i Turystyki. Jak wygląda sport, a szczególnie turystyka w Mołdawii pisać nie muszę.

10. Mołdawska sztuka. Niby każdy obraz inny, ale...

11. Stare Orhei. Świetne miejsce a zero turystów.

12. Wieczorny Kiszyniów z autobusu.

13. Tyraspol, stolica Republiki Naddniestrzańskiej. CHEPUTIN.

14. Komrat, stolica autonomicznej Gagauzji. Lenin wiecznie żywy.

15. Mołdawia: 4,3 mln mieszkańców, liczebność armii... 3,5 tys, z czego spora część, to "martwe dusze". Iście zawodowa armia.

16. Centrum jakiejś wsi w Gagauzji.

17. Ta sama wieś.

18. Kamieniec Podolski.

19. Jeszce raz Kamieniec Podolski. To też kiedyś było nasze...

Czarna perła krwawej Marysi

2009-07-31T12:15:00.006+02:00

Już nie wiem ile razy wspominałem o tym, że muzycznie ten rok jest niesamowity. Dla sceptycznych mam kolejny argument potwierdzający moją tezę. Tym argumentem jest Black Pearl, debiutancki album Bloody Mary czyli Marjorie Migliaccio. Autorką jest młoda, francuska producentka, która zgodnie z duchem czasu przeniosła się do Berlina czyli światowej stolicy minimal techno. Dziewczyna dobrze się rozwijała więc w konsekwencji pod swoje skrzydła wziął ją Jay Haze, czyli szef wytwórni Contextor, która to właśnie wydała album Marysi.

Co do samego albumu, to nasuwa mi się tylko jedno słowo- MIAZGA. Znakomite wyczucie, świetne melodie, taneczny groove, to cechy, które wyróżniają ten album. Właśnie jego "dyskotekowość" a zarazem przystępność podobają mi się najbardziej. Nie ma na Black Pearl utworów z gatunku, jak ja to nazywam "organiczny minimal" czyli minimum dźwięków, maksimum hałasu. W każdym kawałku znajdzie się jakiś ciekawy efekt, który sprawia, że utwór zaskakuje (patrz "Sed Non Satiata"). Album rozwija się miarowo, tak, że z każdą odsłuchaną minutą usta otwierają się co raz bardziej z wrażenia i w końcu przy utworze Duellum każdy może zobaczyć nasze plomby w zębach, bo nie dość że mamy otwarte usta to jeszcze tańczymy w koło...

Kolejne utwory są dużo bardziej melancholijne, ale równie ciekawe i wciągające, co sprawia że płyta ta idealnie sprawdzi się jako wieczorynka, a rano zaraz po obudzeniu podziała jak włoskie espresso.

Bloody Mary- Black Pearl

Nie ma co się oszukiwać. Black Pearl, to jak do tej pory najlepsza, elektroniczna, stworzona przez kobietę płyta tego roku. Oby tak dalej dziewczyny!!!

Mołdawia: Powrót

2009-07-28T19:54:00.005+02:00

Wszystko co dobre szybko się kończy. Nie inaczej było w przypadku wypadu do Moładawii. 10 znakomitych dni, które zlały się w jeden nieprawdopodobny. A teraz szara polska rzeczywistość...

Tradycyjnie kilka nieuporządkowanych uwag:

1. Jeśli na Ukrainie żyje się ciężko, to co mam powiedzieć o trudnościach życia w Mołdawii? Wszystko oprócz wina droższe niż w Polsce, a pensje... lepiej nie mówić.
2. Mołdawskie łąki- najpiękniejsza zieleń jaką widziałem.
3. Strach ma wielkie oczy. Bałem się, że wyjazdowa ekipa będzie słaba, a była genialna.
4. Kiszyniów- jedyne normalne, na europejskim poziomie miasto w Mołdawii. Jego niespieszne zwiedzanie z piwkiem w ręku mogłoby trwać dwa razy dłużej.
5. Pojedź do Moładwii (a dokładnie do Soroki), a zobaczysz dlaczego nie lubisz Romów.
6. Mołdawskie drogi- lepiej nie mówić.
7. Mołdawskie wino- przepyszne.
8. Piwo Kiszyniowskie Blonde- od tej pory chyba moje ulubione. Nie tylko z sentymentu.
9. Jak nie posmarujesz nie pojedziesz. Bez łapówek na granicach podroż trwała by o kilka godzin dłużej.
10. Naddniestrze- nie wiem, jak taka pokraczna forma państwa może w XXI wieku nadal istnieć.
11. Oczywiście nie obyło się bez start. W konsekwencji mocnej imprezy część ubrań zostawiłem na samym południu Mołdawii. Na szczęście za jakiś miesiąc je odzyskam.
12. Lwów wieczorną porą miażdży. Kraków się nie umywa. Trzeba się tam kiedyś wybrać na 3-4 dni.
13. Najważniejsze. Po tym wypadzie muszę stwierdzić, że Mołdawianki to najpiękniejsze kobiety na świecie. Uroda + ubranie= MIAZGA.

Teraz jedyne, co dodaje mi otuchy, to perspektywa wyjazdu na Audioriver :)

Mołdawia

2009-07-17T14:03:00.007+02:00

Od dziś nastąpi kolejna dłuższa przerwa w blogowaniu. Ponownie pociągnęło mnie na wschód, ale tym razem do Mołdawii. 10- dniowa objazdówka z uczelni, więc takiej partyzantki jak w przypadku wypadu na Krym raczej nie będzie. Choć nigdy nie wiadomo co się wydarzy. Napaliłem się na mołdawskie wino więc pewnie po powrocie będzie mnie czekać kilkudniowy odwyk.

Jedno co się nie zmieni w porównaniu z poprzednim wyjazdem to dobór repertuaru w formacie MP3. Pozostałem wierny jednemu z moich ukochanych labeli czyli Permanent Vacation. Tym razem zamiast miksów-kompilacji wybrałem jedną z ich ostatnich propozycji. Jest to mianowicie Permanent Vacation- Selected Label Works- dwupłytowy zbiór najlepszych singli wydanych przez tę wytwórnię. Jeżeli ktoś odwiedza bloga od początku i ściąga to co do tej pory zamieściłem, to część tych singli już ma (Lullabies In The Dark, Woolfy vs. Projections, Sally Shapiro), a resztę na pewno usłyszał w miksach Benjamina Frohlicha i Tom'a Bioly'ego. Jeśli ktoś szukał utworów użytych w tych krymskich impresjach, to tu je znajdzie. A poza tym, to ta muzyka pasuje do wakacji, jak chyba żadna inna...

No sprawdźcie sami...

A na płycie jest jeszcze lepszy remiks :)

Permanent Vacation- Selected Label Works part 1

Permanent Vacation- Selected Label Works part 2

Życzę Wam wszystkim udanych wakacji, a sobie udanych wakacji i wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.

P.S. Zaległy post o polskiej prowincji ukaże się w terminie późniejszym. Za utrudnienia przepraszamy.

P.S.2 Nie wiem o co chodzi z tą czcionką. Staram się ustawić taką jak do tej pory, ale niestety...

P. Laoss - Landscapes & Machines

2009-07-10T22:44:00.004+02:00

I znowu przerwa się przytrafiła. Wiadomo- wakacje. Trzeba odwiedzić parę miejsc, zrobić to i owo, a że w takich Kielcach kawiarenki internetowej w centrum nie uświadczysz, to przestój robi się jeszcze dłuższy. Dlatego dziś nadrabiam. Pierwszy post (czyli ten) będzie o muzyce a drugi, jutrzejszy poświęcony zostanie refleksjom na temat polskiej prowincji. Zaczynajmy!

Kiedyś już wspominałem, że uwielbiam testować muzykę w dosyć nietypowy sposób. Otóż zmuszony do dosyć częstych podróży autobusami, które trwają ok. 2 godzin. przesłuchuję starocie i nowości na odtwarzaczu MP3. Jazda polskimi drogami do przyjemnych nie należy więc aby uspokoić ciało i ducha oraz zapaść w ten dziwny stan pomiędzy jawą a snem, często w jej trakcie słucham smętnych dźwięków.

Ze dwa tygodnie temu wybór padł na album pt. Landscapes & Machines nagrany dla wytwórni Somnia przez P. Laoss (Peter Laoss). Szczerze się przyznam, że do tej pory o tym człowieku nie wiedziałem dokładnie nic i nawet mi w głowie szukanie jakichkolwiek informacji na jego temat. W zupełności wystarczy mi muzyka, która obroni się sama bez wspominania o dotychczasowych osiągnięciach producenta czy wytwórni, sumptem której się ukazała.

P. Laoss - Landscapes & Machines

To czego doswiadczyłem słuchając tej płyty (już kilkakrotnie), to spokój i ukojenie. Na albumie znajduje się 9 dubambientowych kompozycji, które już po pierwszym przesłuchaniu rozkładają na łopatki. Ktoś może powiedzieć, że nic w tych utworach odkrywczego. Zgadzam się. Ale jednocześnie muszę stwierdzić, że nie o innowacje tu chodzi. W tym przypadku najważniejsza jest spójność całego dzieła. Płyta jest na tyle równa, że ciężko mi wybrać jakiś mój osobisty szlagier. Gdyby mi ktoś przyłożył pistolet do skroni i nakazał jego wskazanie, to chyba wybrałbym utwór pt. StickDub.

Właśnie ta ciepła, dub'owa i sprawdzona stylistyka użyta w przepadku każdego kawałka sprawia, że chce mi się krzyczeć "Więcej!!!".

Psychonaught

2009-07-01T20:00:00.004+02:00

Dziś również pierwszy raz od niepamiętnego czasu na blogu zamieszczam rekomendację dubstep'ową. Psychonaught 18-letnim Brytyjczykiem i ma ogromny talent. Sprawdźcie jego myspace.

http://www.myspace.com/unwino

Miejscówki i muzyka

2009-07-01T17:02:00.003+02:00

Witam ponownie po kilkudniowej przerwie wywołanej niezapowiedzianą wizyta zagranicznego gościa. Trzeba chłopakowi pokazać Kraków więc czasu brak. Ale za to zobaczyłem dzięki temu trochę nieznanych mi do tej pory miejscówek. Wśród nich znajdują się:

- Stara fabryka na ul. Żółkiewskiego w poniedziałek odbywał się tam festiwal organizowany przez stowarzyszenie Więcej Światła. Bardzo fajna impreza, która mam nadzieję będzie kontynuowana w przyszłości.

- Zajebista/y kamienica/squat na ul. Dietla. Sekretne wejście, dużo przestrzeni, tarasy, widok na Wawel. Ideał na bifor albo after.

- Kopiec Kraka by night. Byłem na nim wiele razy w trakcie dnia, ale nigdy w nocy. Utwierdziłem się w przekonaniu, że to jedno z moich ulubionych miejsc w Krk.

Byc może za jakiś czas wrzucę jakieś zdjęcia.

Z innych informacji.
Oficjalnie zakończyłem sesję. Tzn. znam już wszystkie wyniki i okazało się, że kampanii wrześniowej nie będzie. Spokojnie można czekać na wyjazd do Budapesztu. Jeszce tylko trzeba zebrać te j***** wpisy...

W ramach powrotu do normalnego życia po sesji, sięgnąłem wreszcie po normalną książkę. Wybrałem, uwaga... Chłopów Reymonta. Część z Was stwierdzi pewnie, że jestem jakiś dziwny (częściowo jest to prawda) ale w liceum nie miałem na nią ochoty i czasu, a teraz mam i jedno i drugie. Poza tym to podobno pomnik literatury polskiej... Jestem po trzech rozdziałach i bardzo mi się podoba.

Teraz czas na muzykę. Dziś dwie propozycję.

1. The Jazz Influence House Of Jazz Special Edition

Kompilacja wydana sumptem wytwórni I! Recordings, która jak wynika z tytułu, ma za zadanie pokazać wpływ jazzu na muzykę house. Specjalistą od jazzu nie jestem, ale ten miks jest znakomity. Głęboka i bardzo spójna rzecz w sam raz na tak upalny dzień jak ten (nie pisze w tym momencie o Gdańsku). Czilujący deep house w najlepszym wydaniu.

The Jazz Influence House Of Jazz Special Edition

2. Kawałek dnia. Joss Moog- Room 26. Nie wiem z jakiego podcastu czy kompilacji go znam, ale bardzo się ucieszyłem gdy przypadkiem znalazł się jako mp3 na moim dysku. Bawimy się!

P.S. Ma ktoś z Was może polskie albo angielskie napisy do filmu Berlin Calling?

Bill Withers- Who Is He (Henrik Schwarz Edit)

2009-06-26T21:30:00.006+02:00

Kawałek wieczoru :)

Bill Withers- Who Is He (Henrik Schwarz Edit)

No i oryginał oczywiście. W remiksach jest moc!!!

Ja tylko powtórzę

2009-06-26T00:50:00.005+02:00

Jak w temacie.

Wejdźcie na bloga Bookerbus'a, kliknijcie na odpowiednie linki, następnie odczekajcie moment, naciśnijcie "Click here to download", poczekajcie kilkanaście minut, rozpakujcie, odpalcie winampa czy cokolwiek tam macie i cieszcie się tą muzyką. Dzielcie się nią z rodziną i znajomymi, przyjaciółmi i wrogami, profesorami i woźnymi na uczelni. Dzielcie się nią ze wszystkimi, tak jak my dzielimy się nią z Wami. No i klaszczcie przede wszystkim. Bo gdyby świat brzmiał tak jak najnowsza produkcaja Masomenos wszystko byłoby piekne i zdrowe.

AVE!!!

P.S. Właśnie potwierdziła się informacja o śmierci Michael'a Jacksona'a. Wielka strata dla światowej muzyki. Na zakończenie jedna z najlepszych piosenek MJ a na pewno najlepszy teledysk do jego utworu.

RA. 160 Giles Smith

2009-06-25T16:26:00.002+02:00

Resident Advisor to jeden z najlepszych (o ile nie najlepszy) portali internetowych poświęconych szeroko pojętej muzyce elektronicznej. Słynie ze znakomitych artykułów, recenzji, wywiadów oraz co chyba najważniejsze ze świetnej serii podcastów, które ukazują się na jego stronach co tydzień od kilku lat. Zatrudnieni przy ich tworzeniu byli chyba wszyscy znani producenci od Dj'a Koze przez Move D do The Black Dog.

W tym tygodniu ukazał się już 160 podcast sygnowany znakiem RA, za którego stworzenie odpowiada Giles Smith, który bardziej znany jest ze swej współpracy z James'em Priestley'em niż ze swych solowych dokonań. Jeśli miałbym określić ten miks jednym słowem, to byłoby to słowo LATO. Bardzo sympatyczny, głęboki, bujający deep house, który z pewnością sprawdzi się w Waszych odtwarzaczach w trakcie leżenia na plaży, jazdy na rowerze (nie pochwalam) czy spaceru do pracy. Jeśli chodzi o tegoroczne podcasty RA, to przesłuchałem ich kilkanaście i muszę stwierdzić, że ten prezentuje się najlepiej.

RA. 160 Giles Smith

Tracklista jak zwykle w komentarzach.

It's all about the music

2009-06-24T22:28:00.000+02:00

Wszyscy się bawią

2009-06-20T22:53:00.003+02:00

Pogoda do dupy, ale co tam skoro jest tak gorąca i klimatyczna muzyka. Wszyscy tańczą, wszyscy klaszczą. Panie proszą panów. Alkohol leje się strumieniami. Kolejne części garderoby opadają na parkiet... A to wszystko dzięki Reboot'owi i jego 12-minutowej produkcji pt. Caminando.

That's minimal baby.

Miracle

2009-06-20T19:34:00.005+02:00

Propozycja na dziś to najnowszy singiel jednego z moich ulubionych projektów czyli duetu Sally Shapiro. Oczywiście duetu ze Szwecji. Singel nosi tytuł Miracle i zgodnie z nazwą jest cudowny.

W skład duetu wchodzą anonimowa wokalistka kryjąca się pod pseudonimem Sally Shapiro oraz producent Johan Agebjörn. Ona zajmuje się śpiewaniem i wychodzi jej to znakomicie, a on tworzeniem disco muzyki, która ma za zadanie oplatać wokal. Efekty są niesamowite. Ich debiutancka płyta Disco Romance z 2006 roku stała się bestsellerem nie tylko w Szwecji.

Na singlu znajdują się 4 wersje utworu Miracle: Wersja radiowa, extended, instrumentalna oraz wisienka na torcie czyli znakomity remiks autorstwa Bogdana Irkuk'a. Ta produkcja potwierdza tylko moje zdanie, że czasem przeróbka potrafi być lepsza od oryginału.

Sally Shapiro- Miracle

P.S. Dziś wianki, ale raczej się nie wybiorę. Lenny spoko (kiedyś go bardzo lubiłem i do dziś uważam że w teledysku do piosenki Again występuje najładniejsza klipowa aktorka ever), ale raz że pogoda do dupy a dwa, że ludzi będzie od groma. Dziś raczej czill po wczorajszym.

Trochę śmiesznych rzeczy

2009-06-16T19:53:00.003+02:00

Gdzie byś wolał być???????????????

In the Army Now

Ruska szkoła

Ruskie biuro

Audioriver po raz enty

2009-06-16T15:16:00.007+02:00

Jak już pewnie wszyscy wiedzą wczoraj zamknięto zagraniczny line up festiwalu Audioriver. Liczyłem, że na sam koniec organizatorzy zostawią jakieś smakowite ciasteczko w rodzaju Lindstrom'a czy SCSI-9, ale niestety tak się nie stało. Doszli kolejni reprezentanci szeroko pojętej sceny d'n'b, która to szczególnie mnie nie interesuje. Teraz tylko pozostaje czekać na ogłoszenie polskich wykonawców (Swoją drogą jeśli Jacka Sienkiewicza z jego znakomitym, nowym wydawnictwem, ogłoszą w tej ostatniej i najmniej elektryzującej turze, to się zdenerwuje. Moim zdaniem spokojnie może się równać z The Mole czy My My).

Niemniej jednak wydarzenie zapowiada sie wyśmienicie. Pewnie większość czasu spędzę w namoicie cyrkowym i tylko z rzadka zajrzę na inne sceny (dzienny rozkład jazdy podany jest w tym miejscu).

Obowiązkowo opuszczę cyrk na występ tria Moderat. Sobota, scena główna. Dla mnie jest to jeden z gwoździ tego festiwalu. Zabadajcie ich najnowszy teledysk do utworu Rusty Nails. Do słabych nie należy...

Jeszcze raz zachęcam do odwiedzenia Płocka. Będzie dobrze.

P.S. Jak wybiera się ktoś z Krakowa, to proszę o kontakt.

P.S.2 Najgorsza sesja w życiu...

Wystawa

2009-06-14T23:13:00.003+02:00

Data: Środa, 17 czerwca
godzina: 19,00
Miejsce: Klub/galeria Kolanko
Ulica: Józefa 17
Wydarzenie: Wystawa zdjęć z Tajlandii i okolic autorstwa mojego współlokatora Adama Jurkiewicza

Jeśli zastanawiacie się, jak ciekawie spędzić środowy wieczór, to serdecznie zapraszam na krakowski Kazimierz. Dobre zdjęcia, fajni ludzie i wino. Potem zapewne jakiś mały melanż po okolicy. Dobra zabawa gwarantowana!!!

Truskawecka

2009-06-11T20:53:00.003+02:00

Właśnie znalezione. Na dniach zostały ogłoszone wyniki konkursu dj'sko- vj'skiego zorganizowanego przez agencję detroitZDRóJ. W kategorii minimal/deep/tech/house wygrał set nieznego mi wcześniej QBS'a. Bardzo dobry 32-minutowy materiał, ktróry na pewno nadaje się do wielokrotnego odtwarzania. Gorąco polecam.

QBS- Truskawecka

Link do strony poświęconej konkursowi. Tam znajdziecie więcej informacji.

Niestety tracklisty nie ma.

Warszawa

2009-06-11T16:14:00.003+02:00

Kilka refleksji z pierwszej w życiu wizyty w Warszawie (wiem, wstyd...)
- Dworzec Centralny jest jak mrowisko. Dla mnie nie do ogarnięcia.
- Warszawska starówka- znakomita. Nowy Świat, Krakowskie Przedmieście, rynek... Mógłbym tam mieszkać
- Oficjanie stwierdzam, że najładniejszym wieżowcem w Warszawie jest budynek AXY
- Każdy może tworzyć sztukę. Niestety.
- Muzeum Powstania Warszawskiego- polecam wszystkim!!!
- Takich korków jak wczoraj ok 17 na Świętokrzyskiej, tom nigdy w życiu nie widział. Dopiero teraz tak naprawdę zrozumiałem tekst z Dnia Świra- "Stoją te ch... w tych jeb... korakch"
- PKP Inter Regio- znakomity pomysł, ale wykonanie znacznie gorsze. Pełno ludzi, mało wagonów i tylko jedna toaleta. Oczywiście musiałem przy niej stać/siedzieć. Jak to powiedział jeden z podróżnych- zarówno cena jak i jakość iście hinduskie. Pozdrowienia dla ludzi z przejścia, a szczególnie dla kolegi, który poczęstował mnie piwem. Więcej o PKP w tym miejscu.

Podsumowując- Warszawa bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Kiedyś wrócę na dłużej.

Szacunek

2009-06-07T21:02:00.004+02:00

Kolejna ciekawa reklama. Z szacunku do Was.

Kawałek dnia- Nihil Young - Bye Bye My Brain [Ahmet Sendil Remix]

Twarde dowody

2009-06-06T15:28:00.003+02:00

Czy ktoś mi może wyjaśnić o co chodzi w tej reklamie? Czyżby przekroczono kolejną granicę i promuje się swoje produkty za pomocą, przepraszam za wyrażenie- gówna?

Dwa kawałki

2009-06-06T14:41:00.001+02:00

Loco Dice - M Train to Brooklyn

Paul Ritch - Murder

Hernan powrócił!!!

2009-06-03T21:16:00.004+02:00

Dobra wiadomość dla wszystkich fanów dobrej elektroniki i dobrej muzyki w ogóle. Kilka dni temu ukazało się najnowsze wydawnictwo lebelu Renaissance- The Masters Series Part 13, czyli dwupłytowy miks stworzony przez geniusza tego typu produkcji- Hernana Cattaneo. Nie jest to producent, który może pochwalić się oszałamiającą liczbą release'ów, ale każdy miks jego autorstwa trzyma nieprawdopodobnie wysoki poziom. Momentami jest to poziom nieosiągalny dla innych. W 2006 dla tego samego labelu stworzył dwupłytowy Sequential, który był/jest jednym z punktów zwrotnych w moich kontaktach z muzyką. Do dzis mam go na dysku i co jakiś czas odpalam.

Hernana Cattaneo- Renaissance: The Masters Series Part 13 Part 1

Hernana Cattaneo- Renaissance: The Masters Series Part 13 Part 2

Najnowszy miks ponownie jest zajebisty. Dwie płyty, prawie po 80 minut każda, a ani przez moment nie wywołuje uczucia znudzenia. House, tech-house, deep-house, progressive house tworzące bardzo spójna i smakowitą całość. Gdybym miał swój bar, to ta muza na pewno leciała by w weekend jako warm-up przed dobrą live imprezą.

Tracklista w komentarzach

P.S. Gdyby mi się chciało tak, jak mi się nie chce...